2314d4eb8463e6c84aac

برای فیلم تازه اش «ساعت ۱۵:۱۷ به پاریس» (۱۵:۱۷ to Paris)، کلینت ایست وود فیلمساز ۸۷ ساله برنده اسکار، دست به تجربه جدیدی زده است. ماجرای مسافرانی در یک قطار فرانسوی در ماه اوت سال ۲۰۱۵ که با حمله تروریستی رو به رو گشتند و سه جوان آمریکایی (آنتونی سادلر، الک اسکارلاتوس و اسپنسر استون) به مقابله با تروریست برخاستند و جان بسیاری را نجات دادند.

به گزارش مووی مگ به نقل از بانی فیلم،  ایست وود برای بازی نقش ها برای نخستین بار در طول فعالیت هایش از وجود خود قهرمان های واقعی بهره گرفته است. از او پرسیده اند آیا کسی چنین پیشنهادی داده است؟ و ایست وود گفته است: «بله، بسیاری از مردم این پیشنهاد را به من دادند».

فیلم «ساعت ۱۵:۱۷ به پاریس» قرار است در ۹ فوریه ۲۰۱۸ به نمایش در آید.

چه چیزی شما را به این موضوع جذب کرد؟

به نظرم سپاسی بود نسبت به آدم های معمولی. جوان هایی که داشتند به سفر می رفتند و بعد غفلتاً با حمله تروریست در قطار مواجه می شدند. بعد به او حمله می کردند و جان عده زیادی از مسافران بی گناه را نجات می دادند. معلوم می شد که تروریست با دو اسلحه و یک مسلسل و تقریباً ۳۰۰ نوع مهمات به قطار آمده.

چه طور به فکرتان رسید که از خود آدم های درگیر واقعه برای بازی نقش ها استفاده کنید؟

به بسیاری از بازیگرهای خوب نگاه کردم که البته قادر بودند به درستی نقش ها را بازی کنند اما وقتی به چهره این جوان ها- بهشان می گفتم «پسرها»- نگریستم دیدم چه چهره های یگانه ای هستند. ناگهان به ذهنم زد که این می تواند تجربه بسیار جالبی باشد. می توانست به نوعی جسارت آمیز و بی باکانه باشد در صورتی که خوب و درست از کار در آید. [می خندد]. به هر حال، برای خود آن ها هم خیلی چالش برانگیز بود و خلاصه با هم شروع کردیم و به تصورم مردم هم از این کار بسیار حیرت خواهند کرد. بعد هم همین طور که جلوتر رفتیم دیدم می توانم از دیگران نیز که در جریان آن اتفاق بوده اند، استفاده کنم. فکرش را هم نمی کردم که بخواهند دوباره ماجرا را تکرار کنند.

در همان لوکیشنی که واقعه رخ داده، فیلم برداری کرده اید؟

درست در همان محل هایی که اتفاق افتاده، فیلم برداری کرده ایم. یک زوج، مارک و ایزابل (موگالیان) که گلوله به گردن آن ها اصابت کرده و مُرده بودند… به عقیده ام برای بچه ها خالی کردن عقده های روانی بود که بیایند و دوباره وقایع را تکرار کنند، و فکر کنم برای همه همین بود.

مرد مسلح- که نامش بود ایوب ال خازانی- گفته بود که نقشه این بوده تا مسافران را به ربایند و از مقامات بخواهند تروریست های اسلامی را از زندان آزاد کنند. چه قدر فیلم به جزییات پس زمینه چنین اتفاقی پرداخته؟

خُب، ما خیلی تحقیق کردیم اما چیزی درباره گذشته و اعمال او نیافتیم. با این حال باید بگویم که فیلم در حقیقت داستان او نیست.

شما فیلم های زیادی را کارگردانی کرده اید بدون آن که در آن ها بازی کنید. مانند «رودخانه راز» (۲۰۰۳) یا «نامه هایی از ایووجیا» (۲۰۰۶) و «تک تیرانداز آمریکایی» (۲۰۱۴). کارگردانی را به بازی ترجیح می دهید؟

ببینید، هر موقع به این مسئله فکر می کنم برایم جدا کردن کارگردانی با بازی خیلی سخت است خصوصاً هنگامی که می خواهم یک فیلم خوب را کارگردانی کنم و یا یک نقش جذاب را به عهده بگیرم. هر دو حرفه در جای خودشان وقتی ارزش پیدا می کنند که یک کار دلچسب پیش رو قرار گیرد.

بسیار خوب، اکنون در فیلم «ساعت ۱۵:۱۷ به پاریس» خودتان نقشی را بازی نمی کنید. آیا ما شما را به این زودی ها در مقابل دوربین خواهیم دید؟

مطمئناً، البته وقتی یک کار قابل توجه پیش بیاید. یک شخصیت جالب و مناسب که کاملاً با من ارتباط حسی و عاطفی داشته باشد، بلافاصله چنین نقشی را می پذیرم. اما فعلاً درست پشت دوربین خواهم ماند [می خندد]. هر آدمی به نظرم باید حد و حدود خودش را بداند.