تشکر جینا کارانو از ایلان ماسک برای تامین مالی شکایتش

جینا کارانو اصلا بازیگر خوبی نبوده و نیست و تا قبل از این ماجرا هم خود این طرفداران استاروارز شخصیتش در مندلورین رو نمونه‌ای از موارد ابتذالِ «فورس مؤنث است» و ووک شدن استار وارز تحت تأثیر کیتلین کندی میدونستن.
منتها اخراجش از سریال توسط دیزنی (که کاملا اشتباه و احمقانه بود) صرفاً خوراک داد به رسانه های دوزاری راست‌گرا و تیتر یک همشون مدتی شد جینا کارانو و حتی مدیر یکیشون هم اومد رسماً گفت که من پول میدم تا یه فیلم با کارانو ساخته بشه و ظاهراً یه فیلم وسترنی هم ساختند که خوب از آب در نیومد!

کلا تو این سال‌های اخیر ما بارها شاهد این بودیم که ایدئولوژی بیشتر افراد رو ستاره کرده یا از ستارگی پایین کشیده بجای اینکه این مسئله بخاطر استعداد و هنرشون رخ بده. موضوع جینا کارانو نمونه دست راستیش بود، موضوع بازگشت البته خیلی با تاریخ انقضای کوتاه مدت مگان فاکس که بعد از یه مصاحبه، فمنیست ها به این نتیجه رسیدند که بهش یه عذرخواهی بدهکار هستند و فیلم جسد جنیفر هم یهو شد یه فیلم کالت کلاسیک و هالیوود و رسانه‌های جریان اصلی بهش فرصت درخشش دوباره دادن که به هیچ جایی نرسید… هم یک نمونه دست چپیش!
یا این شاخ ها و لات و لوت های بی خاصیتی که یهو تو فضای مجازی تبدیل به غول شدند و جامعه ستیزان عالم یکصدا با بچه سال های بیست و چهار ساعت خیره به مانیتور، ازشون حمایت کردن و پرستیدنشون هم نمونه ای دیگر.
از اون طرف هم بازیگران و خوانندگان بزرگ و بااستعدادی بخاطر اتهامات بعضاً بی اساس و مدرک به حاشیه رونده شدند چونکه یک جریان ایدئولوژیک میخواست یک پیام رو ارسال کنه.
اینارو حالا شاید شما بیای بگی که اتفاقا افتادن نور و بت زدایی از سلبریتی و هنرمندان باعث نتایج خوبی شده و مفسدین و ظالمانی رو افشا کرده که سالها افراد رو آزار داده بودند و الان نتیجه این شده که فضای کار رو مقداری به سمت عدالت برده که تا حدودی خودمم قبول دارم؛ منتها من بازم میگم بنظرم زدن و نابود کردن و کرامت زدایی ‌ای که از هنر و هنرمند در نتیجه تمام این اتفاقات شده، یک رسم و سنت انسانی زیبا رو از همه گرفته و اصلا یه دلیل اینکه دیگه مثلا هیچکس از هیچ فیلمی لذت نمی‌بره همینه و ملت ترجیح میدن بشینن پای عشق ابدی و آیسان اسلامی همون‌طور که سالهای قبلش جوانان اونور می‌نشستن پای اندرو تیت و برادران پاول و…

من شخصاً دلتنگ دورانی هستم که کسی مثل دی‌کاپریو رو یک الگو میدونستم فقط و فقط برای اینکه یک بازیگر بسیار توانمند، موفق و حالا در کنارش هم خوشتیپ بود و نه میدونستم که این بابا تفکر سیاسیش چیه و نه میدونستم که یه پاش تو قایق هست و یه پا توی جزیره!
اون زمان اگه کسی به اندازه این آدم معروف و محبوب میشد، فقط بخاطر هنر، استعداد و حضورش در فیلم های بهتر باید میبود، نه چون این دستش و فسادش رو شده و اون شاخ مجازیه حداقل اگه تفکرات و سبک زندگی سمی ای هم داره، میاد جلو دوربین رک و راست میگه و مثل عمو لئو تو مراسم اسکار جانماز آب نمی‌کشه!