مارول پس از سالها دوری « The Fantastic Four: First Steps» را به سینما بازگردانده است؛ گروهی که نخستین بار در کمیکبوکهای دهه ۶۰ میلادی پا به عرصه گذاشتند و بهعنوان اولین «خانواده ابرقهرمانی» جهان شناخته میشوند. این بازگشت با شعار تازه و عنوان فرعی «نخستین قدمها» قرار است شروعی دوباره برای این برند محبوب باشد؛ شروعی که نهتنها معرفی دوباره شخصیتها را هدف گرفته، بلکه مسیر ورودشان به دنیای سینمایی مارول و حضور احتمالی در فیلمهای آینده از جمله «اونجرز» را هموار میکند.
فیلم داستان چهار شخصیت کلیدی – رید ریچاردز (Pedro Pascal)، سو استورم (Vanessa Kirby)، جانی استورم (Joseph Quinn) و بن گریم (Ebon Moss-Bachrach) – را روایت میکند؛ فضانوردانی که در جریان یک مأموریت علمی در معرض پدیدهای کیهانی قرار میگیرند و هرکدام قدرتی خارقالعاده کسب میکنند. تهدید اصلی این قسمت، موجودی عظیمالجثه و کهکشانی به نام گالاکتوس است که قصد دارد زمین را ببلعد و با پشتیبانی «سیلور سورفر» وارد داستان میشود.
فیلم در نیمه نخست خود تلاش دارد فضای صمیمی و خانوادگی بین اعضا را به تصویر بکشد؛ صحنههایی که بر شوخطبعی و تعامل سرگرمکننده اعضا تکیه دارد و با المانهای سبک «Silver Age» کمیکها درآمیخته است. این بخش از فیلم، با لحظات کمیک و نمایش زندگی روزمره ابرقهرمانان، ضربآهنگی سریع و سبکبال دارد. اما با ورود تهدید گالاکتوس، لحن داستان به سوی جدیتر شدن میرود؛ هرچند این تغییر لحن همیشه موفق و منسجم نیست.
یکی از بارزترین نقاط قوت « The Fantastic Four: First Steps» جلوههای بصری آن است. استفاده از سبک رترو-فیوچریستی الهامگرفته از دهه ۶۰، ترکیب رنگها، طراحی لباسها و دکوراسیون صحنه به شکلی انجام شده که وفاداری به ریشههای کمیک حفظ شود و در عین حال برای مخاطب امروز جذاب به نظر برسد. برخی صحنههای فضایی و نبرد با گالاکتوس بهویژه هنگام ورود به کهکشان، از نظر مقیاس و جزئیات، استاندارد بالای تولیدات مارول را حفظ کرده و حتی در میان آثار اخیر این استودیو برجسته به نظر میرسد.
از نظر فنی، موسیقی متن ساخته Michael Giacchino و طراحی صدا هم به شکل قابل توجهی در خدمت فضاسازی قرار گرفته است. قطعات موسیقی توانستهاند حس عظمت و اکتشاف را منتقل کنند و طراحی صدا در صحنههای فضایی، جزئیات کافی برای ایجاد تجربهای غوطهورکننده را فراهم کرده است.شیمی بین بازیگران اصلی، بهخصوص در بخشهای کمدی و خانوادگی، روان و طبیعی است؛ گرچه این روانی در هنگام ورود به لحظات جدیتر داستان گاهی کمرنگ میشود.
با وجود مزایای بصری و فنی، بزرگترین مشکل فیلم در بخش فیلمنامه نهفته است. گفتوگوهای بین شخصیتها غالباً به شوخی و تکهکلام محدود میشود و لایههای انسانی و جدی روابط قربانی لحن فان و سبکسر شدهاند. اگرچه این انتخاب ممکن است برای مخاطبان کمسن جذاب باشد، اما برای تماشاگرانی که انتظار درام و عمق بیشتری دارند، خالی و سطحی جلوه میکند.
شخصیتپردازی منفی، بهویژه گالاکتوس، مشکل بزرگ دیگری است. حضور این کاراکتر عظیم در فیلم بسیار محدود و تأثیرگذاریاش بر روایت ناچیز است. تهدیدی که در کمیکها بهعنوان نیروی طبیعی بیرحم و شکستناپذیر شناخته میشود، در این نسخه سادهسازی شده و در نبرد نهایی به شکلی سریع و کمچالش از سوی تیم شکست میخورد. این رویکرد نهتنها خطر و هیجان داستان را کاهش میدهد، بلکه منطق روایی را نیز تضعیف میکند.
ساختار روایی دچار دو مشکل اساسی است: حذف یا کوتاهشدن صحنههای مهم (از جمله نبردهای مقدماتی یا حضور شخصیتهای فرعی و استفاده از راهکارهای ناگهانی برای حل بحرانها. نتیجه، پایانی بیاثر و بدون پیامدهای جدی است که عملاً وضعیت موجود را بدون تغییر حفظ میکند تا زمینه برای حضور شخصیتها در آثار آینده باقی بماند.
« The Fantastic Four: First Steps» از نظر هدفگذاری کاملاً میداند برای چه مخاطبی ساخته شده است: طیف گسترده تماشاگران عام، بهویژه نوجوانان و طرفداران سبک اکشن خانوادگی. این فیلم بهجای آنکه بخواهد پیچیدگیهای روایی یا چالشهای اخلاقی عمیق ایجاد کند، سرگرمی بیدردسر را محور قرار میدهد. چنین انتخابی در قالب سینمای تجاری قابل توجیه است، اما در مقام مقایسه با برخی آثار موفقتر مارول یا سایر فیلمهای اکشن، جای پیشرفت زیادی دارد.
نقد ویدئویی فیلم «The Fantastic Four: First Steps» را در ادامه ببینید:
«The Fantastic Four: First Steps» بهعنوان ورود مجدد خانواده اول مارول به دنیای سینمایی این استودیو، اثری سرگرمکننده و چشمنواز است که در زمینه جلوههای ویژه، طراحی صدا و وفاداری به حالوهوای کمیکهای کلاسیک موفق عمل میکند. بااینحال، ضعف فیلمنامه، شخصیتپردازی سطحی و کاهش جدیت تهدید اصلی، مانع از آن میشود که فیلم به جایگاهی بالاتر از یک محصول تجاری-تفننی دست یابد.
برای طرفداران مارول که بهدنبال یک اثر سبک، پرزرقوبرق و بینیاز از تحلیلهای جدی هستند، « The Fantastic Four: First Steps» تجربهای قابل قبول است. اما برای کسانی که به دنبال داستانی منسجم، شخصیتهای چندبعدی و درامی تاثیرگذار هستند، این فیلم بیش از آنکه «نخستین قدمها» باشد، یادآور قدمهای تکراری است که سالهاست در سینمای تجاری برداشته میشود.
نمره: 3/10
منتقد: میثم کریمی
مزخرف بود و بچگونه
اتفاقا فیلم خوبی بود میثم خان، باز دوباره همون حرفای تکراری رو داری میزنی.
من چهار شگفت انگیز ۲۰۰۵ وقتی که اومد ازش لذت بردم؛ الان احتمالا ببینمش احتمال زیاد خوشم نیاد ولی از روی خاطره میگم جالب بود.
قسمت دوش اما کاملاً یادمه که اصلا خوب نبود. نسخه ۲۰۱۵ هم که اشغال محض بود.
این نسخه با اینکه ضعف های خودشو داره اما بهترین فیلم چهار شگفت انگیز هست که تا الان اومده.
وایب «گذشته از نظر تکنولوژی پیشرو» رو خیلی خوب درآوردن و مثل انیمیشن شگفت انگیزان هستش. بازیگرانش هم خوبن و سکانس های اکشن با حضور سیلور سورفر خیلی سرعتی و خفن هستند.
یه عده هم که قبل اکران داد و هوار راه انداختن که این فیلم قراره ووک بشه، دیدیم که خبری نبود. این مسئله که سو استورم قوی ترین بین چهار شگفت انگیز هست (این فیلم البته اصلا مستقیم نمیگه این رو) یادمه تو فیلم های قبلی هم بود و تو فیلم های قبلی هم یه رنگین پوست خلاف آنچه در کمیک هست ایفای نقش میکرد در بین چهار نفر(جسیکا آلبا مکزیکی و مایکل بی جردن سیاهپوست.)
تو مولتی ورس کلا با این چیزا میشه بازی کرد.
یه نکته مثبت دیگه هم اینکه پس از مدتها اولین فیلم مارول هست که شما به راحتی بدون اینکه هیچ فیلم دیگه ای از MCU دیده باشی، میتونی درگیر مسیر داستانش بشی و بدون اینکه گیج بشی لذت ببری.
مارول امسال کلا کاپیتان آمریکا ۴ رو فاکتور بگیریم، با این و تاندربولتز و سریال دردویل، خوب عمل کرد.
سلام
تاندربولتز که بد است در قیاس با فاجعه هایی مث مردمورچه ای و سوپرمن و…بله فیلم بهتریه
این فیلم هم همینطور
قرار نیست چون به خانواده . رابطه های احساسی پرداخته بگیم خوبه
چون بد پرداخته
سوپرمن دی سی هم شکست بود
باز سریال واندا ویژن رو بگی خوب
می شه قبول کرد
اتفاقا وانداویژن زیاد خوشم نیومد. پایان بندی ضعیفی داشت. لوکی خیلی بهتر بود هردو فصلش.
تاندربولتز هم بد نیست، تونست پاسخ خوبی به جوخه انتحار دیسی بده. صحنه های اکشن خوبی داشت. شخصیت منفی بیاد موندنی ای هم داشت. کلا شخصیت منفی اون فیلم و این یکی از مواردی نیستن که اقتباس سینمایی آسون باشه ولی به نحوی فیلمسازان موفق شدند.
شکست سوپرمن هم من نمیدونم شما تو چی میبینی! من درباره ضعف و قوت های اون قبلاً توضیح دادم ولی فیلم مدافعان خودش رو داره و با استدلال های خودشون.
امکان نداره عقیده داشته باشی رابطه احساسی رو خوب درآورده باشه اما از یادت بره
لوکی سریال بدی نبود دیردویل یا بی باک هم هم همچنین
ما از فیلم انتظار نداریم بیاد جواب یه کمپانی رو بده و قصه نداشته باشه
اینا فریم سر هم کردنن تا فیلم
خب این ادعا است (فریم سر هم کردن بجای فیلم.)
باید استدلال پشتش بیارید که چرا. یه ایراد که من از دینامیک خانواده در چهار شگفت انگیز میگیرم اینه که یکی از چهار ضلع لنگ میزنه و اون هم شخصیت بن هست چون بسیار تک بعدیه. نسخه ۲۰۰۵ برعکس بیاد موندنی ترین شخصیتش بن بود.
اما رید و جانی و سو رو من واقعا یه خانواده دیدم.
درمورد تاندربولتز هم بحث پاسخ به کمپانی فقط نیست. حالا فضای سمی دیسکورس سینما نمیذاره بگیم «پاسخ هنری» چون فیلم از قضا ابرقهرمانی هست! ولی من فکر میکنم فیلم و کیفیت نهایی اثری که از آب در اومده، نمادی از هویت مفهومیش هست: گروه نخاله هایی که قرار نیست باهم بتونن همکاری بکنن اما میکنند و به موفقیتی میرسند که هیچکس از جمله خودشونم انتظار نداشتن! روایت مفرحیه اما فیلم های خیلی بهتر در ژانر مثلش وجود داشته، نمونه هاش هم محافظان کهکشان ۲۰۱۴ و جوخه انتحار ۲۰۲۱ هردو به کارگردانی جیمز گان.
در نهایت باید بگم که از اینکه دردویل و لوکی رو پسندید هم خرسندم.
خب تو هم برای تاندر بولت پشتوانه ای نیاوردی.
بنظرم بازی خوب ونسا کربی شاید این حس رو القا کنه که فیلم قصه دارد
اما فیلم نتونسته از امکان های فراانسانیش لحظه بسازه چه برسه به فضا
(کافیه با همون نگهبانان کهکشان قسمت یک قیاس کنی و اون صحنه های پایانی)
ممنون اسم نگهبانان کهکشان رو آوردی خاطره ام ازش زنده شد فیلم خوبیه
البته بنظرم تاندر بولتز از جوخه انتحار بهتره
خواهش میکنم.
ولی من دلایلم رو درمورد تاندربولتز گفتم!
درمورد نقاط قوت چهار شگفت انگیز ۲۰۲۵ هم من اصلا اسمی از خانواده و رابطه احساسی نیاوردم منتها خوب شد شما اشاره کردی و الان اضافه میکنم به اون مواردی که گفتم!
وقتی با پانترکها نشست و برخواست میکنی نتیجش میشه همین که اطلاعات سینماییت در حد صفر میشه