آماندا سایفرد: بابت اظهاراتم درباره چارلی کرک عذرخواهی نخواهم کرد!

جامعه ما درکل حق داره که عصبانی باشه، فارغ از اون ما بی تعارف فرهنگمون هم هنوز عقب مونده هست؛ در نگاه ما همیشه باید یه کسی حذف بشه تا دیگری به موفقیت برسه، ما هنوز شعار «مرگ بر…» سر میدیدم برای افرادی که نمی پسندیم چون معنی مخالفت رو یاد نگرفتیم! کلا جامعه ما یه جامعه دورستگی پسنده و واسه همین هم اینقدر پوپولیست دوسته، یه زمانی پوپولیست چپ بود، الان شده پوپولیست راست.
واکنش‌ همین کسی که خشونت علیه چارلی کرک رو محکوم میکنه رو کافیه مقابل واکنشش به قتل مثلا جرج فلوید مقایسه کنی، حاضره بدون سند بگه اون …استار بود و حقش بود کشته بشه ولی ادعا کنی کرک یه فاشیست مروج خشونت بود، بهت میگه چپول ووکِ لگبت پرست!
در صداقتی که کنار گذاشتن تعارف ها و زدن حرف دل وجود داره البته فضیلت نهفته هست ولی من میگم چون وقتی از یه موج اجتماعی قرار نیست آبی برای من و آرمان هام گرم بشه، چرا باید ازش حمایت کنم؟
جنگ فرهنگی غرب هم دو بعد داره که من باوجود تنفرم از چپ، چه در بعد سیاسیش و چه در بعد رسانه‌ایش نمیتونم با راست پوپولیست کنار بیام؛ شما فقط ببین چطور ج.ا با اپوزوسیون مسابقه گذاشت برای پروموت راست پوپولیست و مذهبی آمریکایی! عزاداری هایی که دو طرف کردن برای شهید چارلی کرک و در یک طرف رائفی پور میگفت چارلی جونمو اسرائیل کشت و اون طرف می‌گفتن ارتجاع سرخ و سیاه کشتش، خیلی جالب بود!
دیدم هم یه کلیپی رو از نیک فوئنتس این عرزشی ها ترجمه و بخش کردن که میگه اگه حکومت ایران نباشه، اسرائیل صاحب خاورمیانه میشه و فقط حکومت ایران جلوشو گرفته! خب دیگه عرزشی ترین عرزشی هم بلد نیست اینطور عرزشی بازی دربیاره!!!
باز اینکه عرازش دفاع کنن کاملا منطقیه چون اینا از طالبان خشک مذهب تر هستند و اگه ساختار و قانون اساسی آمریکا جلوشونو نگرفته بود، آمریکا قرون وسطای اروپا رو هم به خودش میدید… اما کسی دفاع کنه که شعار ز.ز.آ سر داده رو نمیتونم هضم کنم!
در مورد رسانه هم موضع شخصیم رو بخوام بگم، باید بگم که جنگ فرهنگی برای من پشیزی ارزش نداره. لعنت به هردو جبهه اش! این جنگ بزرگترین لطمه هارو به یکی از تنها چیزهایی زده که در زندگی مایه خوشحالیم بوده و اون هم لذت رسانه های هنری و سرگرمیه.
هیچ جنگ مقدسی در دنیا جز جنگ مقدس برای لذت بردن از کیفیت اثر وجود نداره و لعنت به هرکسی که جلو این لذت بایسته؛ چه فسیلباز، چه عرزشی و چه حیف نون های طرفداران جنگ فرهنگی.
فقط یک خدا وجود داره و اون هم خدای هنره… تمام!
اینجا فقط درمورد راست مذهبی یه بار دیگه بگم که کسی که زمانی برای ممنوع شدن کنسرت های راک و متال مطالبه و تظاهرات می‌کرده، بیخود میکنه الان طرفدار آزادی بیان بشه.

خب همین حرفا نشون داد آشنایی نداری!
راست آمریکایی الان عمود خیمه اش ترامپه! ترامپ نباشه باهم به اختلاف میفتن چون فقط در ساده ترین حالتش، میانه رو هاشون طرفدار اسرائیل هستن و تندروهاشون ضد کلا یهود!
از قانون اساسی هم هر کدوم تعبیر خودشو داره پس ناموسی در کار نیست.
شهروند خاکستری آمریکایی وقتی میبینه که راست میانه طرفدار اسرائیله، راست پوپولیست افراطی ضد زن و نژاد ستیزه، چپ میانه هم باز طرفدار اسرائیله… تنها گزینه‌اش میشه چپ پوپولیست و به راحتی میفتن تو دامن چپ پوپولیست بدون اینکه متوجه باشن ایدئولوژی چقدر خطرناکیه. همینطور هم شد، در ماه های اخیر گفتمان چپ افراطی شکل مین استریم گرفت و انتخابات شهرداری نیویورک هم بردن.
اینها هم همش در وهله اول تقصیر ترامپیسم هست و شخصیت دورو و نمایشی خود ترامپ (همون‌طور که قدرت گرفتن ترامپ هم تقصیر دموکرات ها بود). شاید آمریکا واقعا یه جنگ داخلی بین این تندروهای داخلیش نیاز داره تا اون میانه ها به خودشون بیان!
اما لب کلام اینکه جریان راست پوپولیست بدرد نمیخوره؛ فعالان مجازی ایرانی که به انگلیسی تسلط دارن، نباید اینهارو بعنوان الگو و قهرمان به مردم بفروشن. اینها بیشتر به عرازشه میخورن، بذارید همونا ازشون دفاع کنن!