آماندا سایفرد در گفتوگویی تازه با نشریه «ورایتی» از نگرانی خود نسبت به وضعیت سیاسی و اجتماعی ایالات متحده سخن گفته و همزمان برداشت شخصیاش از مفهوم «سوسیالیسم» را مطرح کرده است؛ مفهومی که او آن را نه یک ایدئولوژی خشک سیاسی، بلکه شکلی از همدلی و مراقبت اجتماعی میداند.
این بازیگر ۴۰ ساله که بهزودی در فیلم «خدمتکار» (The Housemaid) در کنار سیدنی سوئینی روی پرده خواهد رفت، در پادکست «ورایتی» با اشاره به تغییرات جامعه آمریکا میپرسد آیا کسی تصور میکرد کشوری که زمانی «بهترین جای ممکن» تلقی میشد، به شرایط کنونی برسد یا نه.
سایفرد در عین حال درگیر معرفی فیلم مستقل «عهدنامه آن لی» (Testament of Ann Lee) به کارگردانی مونا فاستولد است؛ اثری که در آن نقش آن لی، رهبر مذهبی و بنیانگذار جنبش شیکرها را ایفا میکند. او میگوید در میانه تورهای مطبوعاتی این دو پروژه، بیش از هر زمان دیگری دلتنگ فرزندانش و مزرعه خانوادگیاش در نیویورک میشود.
به گفته سایفرد، داستان زندگی آن لی شباهت معناداری به حالوهوای امروز آمریکا دارد: «این شخصیت درباره چیزی حرف میزند که امروز جایش را خالی میبینیم.» او در ادامه میافزاید شاید بهجای درگیر شدن در موضعگیریهای سیاسی مرسوم، بهتر باشد محور نگاه جامعه «مراقبت از یکدیگر» باشد. سایفرد سوسیالیسم را از همین زاویه تعریف میکند: مفهومی که به باور او، علیرغم سوءبرداشتها، به این معناست که افراد برخوردارتر بتوانند منابع خود را در خدمت رفاه جمعی قرار دهند.
«عهدنامه آن لی» که نخستینبار در جشنواره ونیز به نمایش درآمد، به زندگی زنی میپردازد که در سال ۱۷۳۶ در انگلستان متولد شد و در قرن هجدهم با گروه کوچکی از پیروانش به نیویورک مهاجرت کرد. آن لی که از سوی پیروانش «مسیح زن» خوانده میشد، یکی از بزرگترین اجتماعات آرمانشهری تاریخ آمریکا را بنیان گذاشت؛ جامعهای که آیینهای مذهبیاش بر سرود و رقصهای پرشور استوار بود.
سایفرد همچنین با یادآوری وقایع ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ میگوید آن دوره نمونهای نادر از همبستگی انسانی بود: زمانی که مردم بدون درنگ برای کمک به یکدیگر از زندگی شخصی خود گذشتند. او معتقد است چنین همدلیای نباید فقط در دل فاجعهها شکل بگیرد، بلکه بخشی از ماهیت انسانی ماست.
او در پایان با لحنی انتقادی به فرهنگ رقابت و حرص اشاره میکند و میگوید همه انسانها، فارغ از گرایش سیاسی، خواهان موفقیت، امنیت مالی و آینده بهتر برای فرزندانشان هستند؛ بنابراین، به باور او، پرسش اصلی این است که «حرص و طمع دقیقاً قرار است چه چیزی را حل کند؟»
کشور های کمونیستی و اسلامی روز به روز دارن از قوانین و روش های قدیمیشون فاصله میگیرن
از اونور هم لیبرال ترین کشور های دنیا هر روز بیشتر به سمت سوسیالیسم اسلامی میرن !
وضعیت عجیبی هست …
تو دیگه فقط به این درد میخوری که اد گین با پوستت کیف درست کنه،یا دستکش،شایدم پادری ولی گمانمهمون کیف چرمی بهتره
مفهومی از سرکوب و مهندسی جامعه هست اتفاقا، ایدئولوژی کثیف و ناکارآمدیه.
همدلی و مراقبت تا وقتی که برابری اتفاق بیافته!
بعدش سوارتون میشن و برای برگشتن از این نظرات مشعشع دیره!!
البته از وقتی که دلقک هایی مث این شدن صاحب نظر، قهقرا شروع شد!
مطمئن باش حتی نمی دونه سوسیالیسم یعنی چی ؟؟
اینا صرفا ملیجک های یه جناح هستن همین.