فعالیت مجدد مووی مگ

من از طرف خودم حرف میزنم و نمیخوام هم بذر ناامیدی بکارم؛ می‌خوام از روی تجربه یه چیزایی بگم که شاید بعضیاتون هم مثل من تجربه کرده باشید و هم نظر باشید یا حداقل براتون جالب باشه.
من حقیقتش برمیگردم به گذشته نگاه میکنم و به زندگی خودم نگاه میکنم؛ واقعا سینما در وهله اول و بعدش، بقیه مدیوم های هنری/رسانه ای اصلی مثل موزیک و تلویزیون و گیم، برای من راه فرار از واقعیت بودند چون واقعا چیز آنچنان لذت بخشی در زندگی واقعی برام وجود نداشت و اگر هم بود، سریع محو و تخریب میشد.
بازم میگم این تجربه منه، شاید شما خیلی چیزها در واقعیت داشته باشید که براش زندگی میکنید و براتون خوشحالم، ولی من مثلا وقتی میبینیم یه عده میگن «یادش بخیر اون قدیما خوب بود» من با خودم میگم چیش خوب بود؟! خانواده هامون خوب بودن که قربانی یه فرهنگ مبتذل و تحمیلی بیگانه بودند و هم خودشونو اذیت میکردن هم مارو؟ مدرسه خوب بود که به ازای یه درصد یادگیری چیزهای مفید و یه درصد دیگه اش که رفیق بازی ها و خاطرات کودکی نسبتاً خوب اونم تحت تأثیر جهل دوران کودکی بود، همش سوهان روح و روان بود؟ دانشگاه خوب بود که فقط به شعور و شخصیتمون توهین کرد و بعد که وارد بازار کار شدیم، فهمیدیم چقدر بی سواد و بی مهارتیم و انگار چندین سال رو فقط برای یه مدرک داشتن تلف کردیم که به جاش با چند ماه شاگردی تو یه مکانیکی، خیلی بیشتر میتونستیم ترقی کنیم؟
بزرگسالی مون خوب بود و هست که همش در درجا زدن و حسرت نداشته ها و عصبانیت ها از وضعیت همیشه مزخرف فعلی و پشیمونی های گذشته و ناامیدی مطلق نسبت به آینده سپری شد و میشه؟
مملکتمون خوب بود که همیشه درگیر یه بحران و «وضعیت حساس کنونی» بود و باید برای از دست ندادن همین یه ذره امکانات همیشه تصمیم های سخت میگرفتیم و بازم از دست میدادیم؟

این وسط راستش فقط فیلم خوب بود و سریال خوب بود و موزیک خوب بود و گیم خوب بود!
با اونا میشد برای مدتی هرچند کوتاه، از واقعیت تلخ زندگی فرار کرد. و توجه کنید وقتی میگم «بود» و «میشد» یعنی اونم دیگه از بین رفته!
اخیرا به پدرم یه چیزی گفتم و فکر کنم منظورمو نفهمید؛ گفتم «بابا یادته دوران دبیرستان که بودم مدام دعوام میکردی و می‌گفتی کم فیلم ببین و بچسب به درست، بعدها تو زندگیت وقت برای فیلم دیدن خیلی خواهی داشت؟ خب من خیلی خوشحالم به حرفت گوش نکردم و همون موقع که واقعا لذت داشت، هرچند امکانات در مقایسه با الان خیلی کم بود، تا می‌تونستم فیلم دیدم!»
من مدتها از اینکه به دلایل مختلف برام این اتفاق بیفته وحشت داشتم ولی بالاخره اتفاق افتاد و ۱۴۰۴ سالی بود که تمام اشتیاق من به فیلم، سریال، گیم و موزیک از بین رفت و دیگه از اوناهم لذت نمی‌برم.
بحث هم الان دیگه این نیست که فیلم ها بد شدن، یا سلیقه فلانه، یا کی فسیلبازه و کی ذوق آدم رو میکشه و کی ایجاد میکنه…
من تا همین اواخر میگفتم دلیل اینکه لذتشون خیلی کم شده اینه که وقتشو ندارم، وقتی وقتشو دارم هم حوصلشو ندارم، وقتی حوصله‌شو دارم هم مثل سابق لذت نمی‌برم. الان اگه یه کوچولو هم بخوام لذت ببرم، اینقدر ذهن درگیر مسائل مختلف و نگرانی های گوناگون و انواع تروما هست که اصلا تمرکز کردن بیش از چند دقیقه روی یک چیز غیرممکن شده.
پس متاسفانه میگم که ۱۴۰۴ سالی بود که این کور سوی امید و لذت هم در زندگی من مُرد و حقیقتا نمیدونم تا کجا میتونم ادامه بدم. سلامتی روانیم که هیچوقت درست نبود، حالا حس جسمانیم هم دیگه خوب نیست. اگه بخاطر انگشت شمار فرد که حس میکنم نبودنم ممکنه آزارشون بده و ذره ای امید که شاید یک درصد اتفاقی بیفته و اوضاع بهتر بشه نبود، دیگه یه لحظه هم به این زندگی نکبت بار ادامه نمی‌دادم.

ببخشید اگه خیلی تاریک و افسرده کننده حرف میزنم ولی دوست داشتم این افکار رو باهاتون به اشتراک بذارم.
موفق باشید