پل توماس اندرسون، کارگردان فیلم «نبرد پشت نبرد» (One Battle After Another)، پس از کسب جوایز اصلی هفتاد و نهمین دوره مراسم بفتا، در پشت صحنه این رویداد از پاسخگویی به پرسشهای سیاسی خبرنگاران خودداری کرد؛ اقدامی که در ادامه بحثهای اخیر درباره مسئولیت اجتماعی هنرمندان و نسبت سینما با سیاست قرار گرفت. این مناقشه در روزهای گذشته، همزمان با برگزاری جشنواره فیلم برلین و تأکید برخی داوران آن بر «غیرسیاسی بودن هنر»، شدت گرفته بود؛ هرچند در عمل، بسیاری از برندگان برلیناله در مراسم اختتامیه مواضع سیاسی خود را آشکارا بیان کردند.
اندرسون پس از دریافت جوایز بهترین فیلم و بهترین کارگردانی، در گفتوگو با رسانهها اظهار کرد که در چنین موقعیتهایی احساس کارآمدی نمیکند و تأکید داشت نقش اصلی او نه در بیان مستقیم مواضع سیاسی، بلکه در فیلمسازی معنا پیدا میکند. او توضیح داد که انتقال نگاه و احساساتش نسبت به جهان از طریق سینما، حوزهای است که در آن بیشترین اعتماد به نفس را دارد و به همین دلیل ترجیح میدهد پیام خود را از دل اثر هنری منتقل کند، نه از طریق اظهارنظرهای صریح سیاسی.
فیلم «نبرد پشت نبرد» با بازی لئوناردو دیکاپریو، شان پن و بنیسیو دل تورو، اقتباسی آزاد از رمانی نوشته توماس پینچن است و از نگاه بسیاری از منتقدان، واجد لایههای هجوآمیز نسبت به وضعیت سیاسی معاصر ایالات متحده به شمار میرود. منتقد نشریه «دیلی بیست» این اثر را بیانیهای تند و صریح درباره آشفتگی سیاسی آمریکا در سال ۲۰۲۵ توصیف کرده و معتقد است پیام خشمآلود فیلم، بهواسطه کارگردانی حسابشده و زبان سینمایی قدرتمند، به شکلی شفاف به مخاطب منتقل میشود.
همزمان با این موضعگیریها، در جشنواره برلین نیز شماری از چهرههای سرشناس از جمله نیل پاتریک هریس، ایتن هاک و چنینگ تیتوم از پاسخ دادن به پرسشهای سیاسی پرهیز کردند. ویم وندرس، رئیس هیأت داوران این جشنواره، پیشتر گفته بود سینما توان تغییر جهان را دارد، اما نه از مسیر سیاست. در همین فضا، واکنش مبهم تیتوم به پرسشی درباره نامه اعتراضی برخی هنرمندان نسبت به سکوت برلیناله در قبال جنگ غزه، به یکی از صحنههای بحثبرانگیز این رویداد تبدیل شد.
استانداردهای دوگانه جشنواره ها و نقدگران !!!
یه زمانی برای غزه هیاهو میکردن
اما الان چشمشون رو روی فاجعه دی ماه ایران بستن.
اینایی که پل توماس اندرسون و چانینگ تاتوم رو می کوبن
چرا اسم ایران رو نیاوردن؟!
خیاطی از رسانه های مستقل خارجی یا اونایی که چپ رادیکال نبودن
کلی به ایران پرداختند
و از اتفاقا به این توده های لجن چپول و فمینیست هم تاختن که چی شده دهنتون بسته شده.
همینجا یه درودی هم بفرستیم به جی کی رولینگ نویسنده هری پاتر که اینبار هم مث هر بار به فکر مردم ایران بود و اعتراضشو هم به رسانه ها کرد
نکته جالب تر اینه که ماجرای غزه و سودان همزمان اتفاق افتاد ولی کسی از سودان حرفی نزد
چپول بودن و طرفدار چپ ها بودن حکم گل و کثافتی رو داره که به خوک نشون داده بشه!عنان از دست می بازن