50 روز از قطعی اینترنت گذشت؛ برایمان از تجربه قطعی اینترنت بگویید

اگر خدای هست ایشالا که نابودتون کنه که
….توی این کشور سه ماهه اینترنت قطعه بنگلادش هم اینجوری نیست عرز شی های ترسو ههههه

معلوم نیست تکلیف نت چی میشه چون چه حملات دوباره شروع بشه و چه همین وضعیت نه جنگ نه صلح حاکم باشه، توجیه برای بستن اینترنت هست چون در کف جامعه این روزا به وضوح می‌بینیم که ملی گرایی اون روزهای اوج جنگ یکمی سرد شده و بخاطر گرونی ها داره سر و صدا های مخالف کم کم بلند میشه و مردم در واکنش به پست های خبری عمومی در همون پیام رسان بله هم دارن واکنش منفی خودشونو نشون میدن.
الان قیمت یه کیسه نایلونی ساده که شما جنس هاتو باهاش جمع میکنی شده هفت هزار تومن!!!
دارن یه ماست هایی میدن بیرون که شما کلا یه قاشق توش بزنی تموم میشه بس که کوچیکن!
تندرو ها هم وقتی میگن جنگ باید ادامه داشته باشه، یه دلیلش اینه که وسط جنگ خیلی چیزهارو بخاطر مسائل امنیتی میتونن توجیه بکنن از جمله گرونی و وضعیت اینترنت. مثلاً یکی از پست های اینجا یه نفر اومد گفت اینترنت اگه وصل بشه پمپ بنزین هک میشه و غیره که من اصلا بعید میدونم همچین چیزی اصلا درست باشه. به هرحال همین الان دارن برای یه عده وصلش میکنن. بنظرم اصل نگرانی تکرار وقایع دی ماه پارسال هست که به عقیده من تا وضعیت اقتصادی درست نشه شما نت جهانی که هیچ، پیام رسان های داخلی هم هیچ، خط موبایل هم تا ابد ببندی مشکلی حل نمیشه.
یه عده دیگه از تندرو ها که عمدتاً تفکرات چپی افراطی دارن هم میگن جنگ با آمریکا تا پیروزی حتی به قیمت نابودی زیرساخت ها هم ارزشش رو داره و اصلا این دفعه باید تهش بره تا دیگه جنگی نشه.
من اصلا با این نوع نگاه موافق نیستم. من از لزوم قدرتمند شدن ایران بارها گفتم و فحشش هم خوردم ولی هنوز فاصله زیادی داریم تا واقعا بتونیم آمریکا رو شکست بدیم. کلا ۱۳ یا ۱۵ تا سرباز آمریکایی در جنگ کشته شدند و در اسرائیل هم اگه اون تعداد که لبنانی ها هم کشتند حساب کنیم، میشه چهل تا، یکسری هم که در کشور های عربی کشته شدند حساب کنیم، کلا میشه صد یا صد خورده ای نفر حدوداً ایران زده کشته که براشون تعدادی قابل تحمله و در مقابل هزاران ایرانی که کشته شدند، اصلا نمی‌صرفه. با این روند اگه بخوای هزار تا از اونا رو بکشی، ده ها هزار ایرانی کشته میشن و هیچ تضمینی هم نیست که آرمان های این چپی ها که میگن در آمریکا مردم خواهند ریخت بیرون و حکومت آمریکا رو ساقط خواهند کرد اصلا رخ بده
مثال ویتنام و جنگ هشت ساله با عراق هم مغالطه است
نه دیگه دنیا دنیای دهه شصت و هفتاد میلادیه و نه مردم همبستگی دهه شصت شمسی رو دارن
مردم الان خیلی هاشون هنوز بعد از اونهمه گندکاری و جنایت روی ترامپ حساب کردن و فقر وضعیت رو بدتر میکنه و اپوزوسیون راحت تر دوباره می‌تونه جولان بده
ایران باید هرطور شده وارد بازار جهانی بشه تا بتونه از طریق درآمد دلاری جلوی فروپاشی اقتصادی رو بگیره
سیاست ج.ا در قبال جنگ روسیه و اوکراین غلط بود
درمورد تهدید کردن های علنی اسرائیل و هم غلط بود
اونا بهانه ها رو داده‌اند و الان کار خیلی سخته
الان اکثر پیش‌بینی ها میگن محتمل ترین سناریو برای آینده ایران تبدیل شدن به یکجور کره شمالی دوم است.
من خودم طرفدار بمب اتمی هستم ولی بنظرم اصلا سناریوی جالبی نیست و بسیار درد خواهد داشت و حتی شاید به حفظ ایران منتهی نشه چون کشور جنگ زده و بی زیرساخت با یه جمعیت انبوه عصبانی و گرسنه و فقیر در این جو افتضاح و مسموم سیاسی و سوهانی که حکومت با محدودیت هایی مثل اینترنت به روح و روانشون می‌کشه
حتی ممکنه به نابودی کامل سرزمین و ملت خودش تن بده تا از این درد رهایی پیدا کنه.
من فقط امیدوارم معجزه ای این وسط رخ بده و با یه صلح کشور بتونه شروع به بازسازی کنه و با التیام سیاسی و اجتماعی و اقتصادی باعث حفظ کشور و ملت بشه.

شما به آمریکا نگاه کن. بیشتر از ۲۰۰ ساله با یک نظام سیاسی استاندارد و منظم به مردم کشورشون خدمات میدن. حقوق انسانی مورد احترام هستش. آزادی برابری اجتماعی و آبادانی. در قرن ۲۱ اینترنت یک حق اجتماعی هستش که باید همه داشته باشن و هیچکس حق نداره برای داشتنش کس دیگه ای رو سرزنش کنه یا منعش کنه. اینترنت آزاد حق منه و حکومت حق گرفتن آزادی رو از من نداره.

ما یه تیم کوچیک تولید محتوا بودیم. برای چند تا برند کار می‌کردیم و کارمون بیشتر روی شبکه‌های اجتماعی بود. برنامه‌ریزی محتوا، طراحی پست، مدیریت پیج و این چیزها. از وقتی اینترنت این وضعیت رو پیدا کرده خیلی از مشتری‌ها گفتن فعلاً همکاری رو متوقف کنیم چون خودشون هم فروش ندارن. الان عملاً تیممون نصف شده.

من چند ساله توی کار آموزش آنلاین زبان هستم. کلاس‌ها همه آنلاین برگزار می‌شد و دانشجوها از شهرهای مختلف بودن. برای ساختن این کلاس‌ها واقعاً زحمت کشیده بودم، برنامه درسی درست کردم، محتوای آموزشی آماده کردم و کم‌کم تعداد زبان‌آموزها زیاد شد. ولی این مدت بیشتر کلاس‌ها یا کنسل شد یا دانشجوها گفتن نمی‌تونن وصل بشن. عملاً بخش زیادی از درآمدم از بین رفته.

من فریلنسر طراحی سایت هستم. معمولاً پروژه‌هام رو از مشتری‌های خارج از ایران می‌گرفتم و درآمدم بد نبود. با همین کار اجاره خونه و خرج زندگیم رو می‌دادم. ولی این مدت عملاً دسترسی درست به ابزارها و ارتباط با کارفرماها نداشتم. چند تا پروژه نیمه‌کاره موند و مشتری‌ها هم دیگه منتظر نموندن. الان هم درآمدم تقریباً قطع شده هم اعتبار کاری‌ام آسیب دیده.

از بحث درآمد و کسب و کار بخوام بگم که ۵۰ روز نیست خیلی بیشتره تقریبا از ابتدای زمستون ، برای کسی که کار تولید محتوا می‌کنه فضای اینستاگرام از همون موقع عوض شد و به سمت دیگه ای رفت، اواخر بهمن و شروع اسفند دوباره فضا به حالت سابق داشت برمیگشت با اینکه دل و دماغی برامون نمونده بود که ادامه بدیم و مسیر محتوایی قبلی رو پیش بریم ولی استارتش خورد ، که خوردیم به قطعی اصلی
هفته های اول به امید اینکه وصل میشه و جریانات تموم میشه سپری شد
فکر کنم هفته پیش بود که بالاخره پذیرفتم مسیری که پیش گرفته بودم به بن بست خورده و خب جالبه ، شاید خیلیا واسشون صرفا بحث پول باشه ولی وقتی عشق و علاقه دخیله شما به مسیر دیگه ای حتی فکر نکردین!
خلاصه از پس اندازی که داشتم این مدت استفاده کردم و حالا که تموم شده دقیقا نمی‌دونم برنامه چیه

فیلم و گیم هم وقتی واقعا میچسبه که زندگیت توی ابهام نباشه
فعلا از گزینه skip هر موقع شده استفاده کردیم با خواب و خوش گذرونی های الکی ولی حس میکنم کم کم باید به خودم بیام و واقعیتو بپذیرم

ورزش، مدیتیشن و کتاب رو دارم دوباره وارد برنامه هام میکنم و سعی میکنم دیدمو نسبت به کل داستان مثبت تر کنم که پیش بره.

راستش کسانی که از نظر معیشتی ضربه مستقیم خوردند برای بیان تجربیاتشون مقدم هستند، اما حالا من هم تجربمو در خصوص مسائل مربوط به سرگرمی میگم شاید برای دوستان جالب باشه.
والا من از زمان مطرح شدن طرح صیانت (سال ۱۴۰۰ بود اگه اشتباه نکنم) دلهره این روزا رو داشتم و سر همین از همون موقع سعی می‌کردم هر پادکست و کلیپ و موزیک ویدئو و غیره که تو یوتیوب و اینستاگرام پیدا میکنم و بهش علاقه داشتم رو دانلود کنم تا آفلاین بعدا بتونم استفاده کنم.
فیلم و سریال هم نزدیک به پنج ترابایت از اون موقع تا حالا فکر کنم که دانلود کرده باشم البته خوشبختانه چندتا اپلیکیشن بودند که فیلم های جدید رو تو همین دوران قطعی هم بدون حذفیات میذاشتن.
مشکل اصلی گیم بود که بنده پی سیم فقط گیم های قدیمی رو میاره، اونجا هم سعی کردم تا جاییکه میشه دانلود کنم و یه سیصد چهارصد گیگی هم اونجا دارم. گیر کار اما با کنسول بود که من ایکس‌باکس سری اس دارم برای بازی های جدید و اون به نوعی کنسول مستضعفین نسل ۹ محسوب میشه و هیچ دیسکی هم نمیخوره و همه چیش آنلاینه! اون رو من پاییز پارسال با پس انداز دو ماه تونسته بودم یه دونه کارکرده قیمت مناسبش رو بخرم که از دی ماه عملاً با آجر تفاوتی نداشت چون هیچ اشتراک و اکانتی نمی‌تونستم خودم روش فعال کنم.
دیگه خلاصه عید شد و من خونه نشین شده بودم، روز هفتم هشتم فروردین یه آگهی تو دیوار دیدم که می‌گفت بازی ایکس باکس میریزیم. رفتم اونجا گفت برای سری اس کپی خور نداره و وی پی ان خریده و اکانتی میریزه. سه میلیون تومن بهش دادم، اینم پر بازیش کرد، البته وقتی میگم پر یعنی کلا پنج تا بازی تو هارد پونصد گیگی جا شد چون بازی های جدید همه هفتاد هشتاد گیگ هستن! عملا شد بازی‌ای ۶۰۰ هزار تومن. اینطور که متوجه شدم بازی ریختن برای پلی استیشن خیلی ارزون تره ولی بازم اگه برای اکس باکس ارزون تر سراغ دارین و این بابا سر من کلاه گذاشته، بگید برم پدرشو دربیارم!
بازی ها هم انتخابی بود، بهش گفتم رزیدنت ایول جدیده و ریمیک متال گیر سالید ۳ و بلک میث ووکانگ و سایلنت هیل اف رو بریز و هرچی دیگه که جا شد. اونم آخری dying light 2 رو ریخت.
خلاصه با اون فیلم و سریال ها و این بازی ها، من تونستم یه ماه و نیم دوام بیارم تا اینکه اخیرا وحشتناک کلافه شدم و دلم بدجوری هوس نت آزاد کرد! من تو دورانی که وصل بود شاید بعضی وقتا تو‌ مواقع بیکاری نزدیک هشت ساعت پای یوتیوب بودم و برنامه های تاریخی و نقد فیلم و مناظره سیاسی و اخبار تحلیلی نگاه میکردم. یه وقتایی هم دلم می‌گرفت، یه میم حق پست میکردم تو یه گروهی تو تلگرام و اونجا جمعیت روش کامنت میدادن، یجورایی دل خوشی ای بود برای خودش برای امثال من که آدم های درونگرایی هستیم و زیاد جایی نمی‌ریم و دایره دوستان محدودی داریم و پول تفریحات لاکچری هم نداریم.
من با کسانی که میگن از وقتی اینترنت پرسرعت و شبکه های اجتماعی اومد همه چی خراب شد اصلا موافق نیستم. من سنم بقدری هست که یادمه، اصلا دوران تاریکی بود دوران بی نتی! مثلاً فیلم رو اگه روی سی دی می‌خریدی که یا کلی سانسور داشت، یا اغلب کیفیتش افتضاح بود و ناقص بود و نه زیرنویسی داشت نه هیچی. معمولاً هم اون چیزی که میخواستی رو گیر نمی آوردی. ما فلان فیلم رو میخواستیم، به طرف میگفتیم، میگفت برو هفته بعدی میارم، هفته بعدی میومدیم باز می‌گفت هفته بعدی خخخخ!
حالا میگم، باز جای شکرش باقی این فیلم حداقل در دسترس بود. اگه نبود واقعا روانی میشدم!
با نت آزاد آدم درگاه هایی برای زدن حرف دلش هم پیدا میکنه که خوبه و تأثیر روانی مثبت و ریلکس کننده میتونه داشته باشه.

چرا دروغ بگم؟
من مثل بقیه نمیگم که کارم با اینترنت بود و برنامه نویسم و آنلاین شاپ دارم از این جور چیزا ، یه پسر ۲۷ ساله هستم که نهایت استفادم از اینترنت گشتن تو فضای مجازی و دانلود فیلم و سریال و گیم بود.
آدم به شدت منزوی هستم و دوستی هم ندارم که زیاد باهاش حرف بزنم و یه جورایی تنها راه فرار از دنیای واقعی همین اینترنت نه چندان آزادی بود که داشتیم.
هربار هم که اخبار رو میشنوم در رابطه با اتصال اینترنت برای بازرگانان و اساتید و … بیشتر به این موضوع پی میبرم که توی این دنیا واقعا من یه ( هیچکس ) هستم ، یه آدم پوچ که کسی نه ارزشی براش قائله نه احترامی.
صبر کردم
صبر میکنم
و باز هم صبر خواهم کرد
ولی خدا به اون مردم عزیزی که متاهل بودن و فرزند داشتن و یه جورایی کار و درامدشون به اینترنت گره خورده بود رحم کنه.