نتفلیکس پس از سالها تلاش برای نزدیک شدن به هالیوود و جلب اعتماد فیلمسازان بزرگ، حالا صریحتر از همیشه میگوید که اولویت اصلیاش سالنهای سینما نیست؛ بلکه تولید محتوایی است که مستقیماً به رشد و حفظ مشترکان این پلتفرم کمک کند.
«دن لین»، مدیر بخش سینمایی نتفلیکس، در گفتوگویی تازه با «نیویورک تایمز» اعلام کرده این شرکت تمایلی ندارد با فیلمسازانی همکاری کند که شرط اصلیشان اکران فیلم در سالنهای سینماست. او در توضیح سیاست تازه نتفلیکس گفته است: «گروهی از فیلمسازان وجود دارند که اکران سینمایی میخواهند. توافق کردهایم که با این فیلمسازان همکاری نکنیم.»
این موضعگیری، فاصله گرفتن آشکار نتفلیکس از سیاستی است که در سالهای گذشته دنبال میکرد. این پلتفرم در دوران مدیریت «اسکات استوبر» تلاش زیادی کرد تا با جذب نامهایی چون «مارتین اسکورسیزی»، «دیوید فینچر»، «گییرمو دل تورو» و دیگر فیلمسازان صاحبنام، برای خود اعتبار سینمایی بخرد. اما حالا به نظر میرسد نتفلیکس تحت مدیریت دن لین، به جای قراردادهای پرهزینه با مؤلفان بزرگ، به سمت تولید فیلمهای کمتر، کمهزینهتر و ژانرمحورتر حرکت میکند.
نتفلیکس سالها تلاش کرده بود خود را نه دشمن سالنهای سینما، بلکه بخشی از آینده هالیوود معرفی کند. مدیران این شرکت بارها تأکید کرده بودند که پلتفرمهای استریم لزوماً تهدیدی برای تجربه جمعی تماشای فیلم نیستند. اما سخنان تازه دن لین نشان میدهد که دستکم در سیاست عملی، نتفلیکس دیگر علاقهای ندارد برای جلب رضایت فیلمسازان، مدل اکران سنتی را در اولویت قرار دهد.
لین که در سال ۲۰۲۴ به نتفلیکس پیوست، مأموریت داشت رابطه این شرکت با صنعت سینما را بازتعریف کند. اظهارات او حالا نشان میدهد این بازتعریف بیش از آنکه به نفع سالنهای سینما باشد، در راستای نیازهای پلتفرم استریم انجام میشود. به بیان سادهتر، نتفلیکس میخواهد فیلمهایی بسازد که برای مشترکانش کار کنند؛ نه الزاماً فیلمهایی که به چرخه اکران سینمایی وفادار باشند.
او در بخش دیگری از مصاحبهاش توضیح داده که در آغاز حضورش در نتفلیکس، وقتی فیلمسازان از او میخواستند «حقیقت» را بگوید، گاهی با پاسخی روبهرو میشدند که شاید انتظارش را نداشتند. لین گفته است حالا یاد گرفته این واقعیتها را به شکلی «سازندهتر» بیان کند؛ واقعیتهایی که احتمالاً برای برخی فیلمسازان به معنای پایان رؤیای اکران گسترده سینمایی با حمایت نتفلیکس است.
با این شرایط، به نظر میرسد «گرتا گرویگ» یکی از آخرین فیلمسازانی باشد که توانسته نتفلیکس را برای اکران سینمایی گسترده متقاعد کند. فیلم تازه او از مجموعه «نارنیا» با عنوان «نارنیا: خواهرزاده جادوگر» قرار است دوره کامل ۴۵ روزه اکران سینمایی را پشت سر بگذارد و پیش از پایان این بازه در اختیار مشترکان نتفلیکس قرار نگیرد؛ اتفاقی که برای این پلتفرم کمسابقه و حتی تاریخی محسوب میشود.
از سوی دیگر، فیلم «ماجراجوییهای کلیف بوث» به کارگردانی «دیوید فینچر» و با بازی «برد پیت» نیز از جمله پروژههایی است که انتظار میرود در سالنهای آیمکس اکران شود. با این حال، این نمونهها بیشتر شبیه استثنا به نظر میرسند تا نشانهای از یک سیاست پایدار.
نتفلیکس اکنون آشکارا نشان داده که دیگر نمیخواهد برای حفظ چهرهای سینمادوست، با هر فیلمسازی که خواهان اکران سالنمحور است کنار بیاید. دوران قراردادهای بزرگ برای خرید اعتبار هنری شاید رو به پایان باشد و فصل تازهای آغاز شده باشد؛ فصلی که در آن معیار اصلی نه پرده نقرهای، بلکه صفحه تلویزیون و تعداد مشترکان است.
هیعی بابا
ما که هبچکدوم فیلم های مورد علاقهمون رو نتونستیم روی پرده سینما ببینیم. کل این دعوا سر سالن های سینما در مقابل استریمنگ و تلویزیون دیگه کاملاً بی معنی بنظر میاد.