استیون اسپیلبرگ در تازهترین اظهارنظرش موضعی کاملاً صریح علیه نتفلیکس گرفته و گفته است که هیچوقت با این پلتفرم استریم همکاری نخواهد کرد؛ موضعی که بار دیگر شکاف میان فیلمسازان سنتگرای هالیوود و غولهای پخش آنلاین را پررنگ کرده است.
کارگردان «Disclosure Day» در گفتوگویی تازه با ITV News توضیح داد که نگاهش به سینما با مدل کاری نتفلیکس همخوانی ندارد. او گفت اگر از آن دسته فیلمسازانی بود که آثارشان روی «کاستهای کوچک یا دیویدیهای کوچک» برای مخاطب فرستاده میشود، شاید همکاری با این پلتفرم برایش معنا داشت، اما خودش فیلمسازی است که به تجربه تماشای فیلم روی پرده بزرگ و در قالب ۷۰ میلیمتری باور دارد.
اسپیلبرگ تأکید کرد که سینما برای او فقط خود فیلم نیست، بلکه تجربه جمعی تماشای آن هم بخش جداییناپذیر ماجراست. از نگاه او، خندیدن، شوکه شدن و فریاد زدن کنار غریبهها در یک سالن شلوغ، چیزی است که تماشای خانگی هرگز نمیتواند جای آن را بگیرد.
او توضیح داد که اگر برای نتفلیکس فیلم میساخت، شاید میلیونها نفر در خانه آن را میدیدند، اما این وضعیت با فلسفه اصلی فیلمسازیاش در تضاد است؛ فلسفهای که بر نمایش آثار در سالنهای بزرگ سینما بنا شده، نه روی صفحههای خانگی.
این نخستین بار نیست که اسپیلبرگ علیه نتفلیکس موضع میگیرد. او و جیمز کامرون پیشتر نیز از جمله چهرههایی بودند که اعتقاد داشتند فیلمهای نتفلیکس نباید بهسادگی اجازه رقابت در اسکار را پیدا کنند؛ چون از نظر آنها، فیلمی که اکران سینمایی واقعی ندارد، نباید در همان جایگاهی قرار بگیرد که آثار ساختهشده برای پرده بزرگ قرار میگیرند.
در مقابل، رقبای نتفلیکس مثل اپل و آمازون در بسیاری از موارد حاضر شدهاند برای فیلمهای مهمشان اکران گسترده سینمایی در نظر بگیرند. اما نتفلیکس سالهاست نشان داده به این مدل اعتقاد چندانی ندارد و معمولاً فقط به اکرانهای محدود بسنده میکند؛ آن هم بیشتر برای اینکه فیلمهایش شرایط حضور در فصل جوایز را به دست آورند.
یکی از معدود استثناها در این سیاست، پروژه «Narnia» به کارگردانی گرتا گرویگ بود؛ فیلمی که نتفلیکس در نهایت پذیرفت برای مدتی طولانیتر و با اکران وسیعتری روی پرده برود. همین استثنا هم نشان داد که این پلتفرم فقط در شرایط خاص حاضر به عقبنشینی از مدل اصلی خود میشود.
نتفلیکس چند سال قبل، زمانی که اسپیلبرگ گفته بود فیلمهای این شبکه نباید مجوز رقابت برای اسکار را بگیرند، در شبکه X واکنشی مستقیم نشان داده بود. این شرکت در پاسخ نوشت که عاشق سینماست، اما در عین حال میخواهد دسترسی به فیلمها را برای کسانی فراهم کند که یا توان خرید بلیت ندارند یا در شهرهایی زندگی میکنند که سالن سینما ندارند. نتفلیکس همچنین از مدل انتشار همزمان بهعنوان راهی برای دموکراتیکتر کردن دسترسی به آثار دفاع کرده بود.
این جدال در حالی دوباره داغ شده که دن لین، مدیر بخش سینمایی نتفلیکس، اخیراً گفته این شرکت دیگر با فیلمسازانی که روی اکران سینمایی اصرار داشته باشند همکاری نخواهد کرد. با این حساب، حرف تازه اسپیلبرگ فقط یک اظهار نظر شخصی نیست؛ بلکه پاسخ مستقیمی به سیاستی است که نتفلیکس حالا با صراحت بیشتری از آن دفاع میکند.
در نهایت، موضع اسپیلبرگ روشن است: برای او سینما هنوز یعنی پرده بزرگ، سالن تاریک و تماشاگرانی که کنار هم یک تجربه مشترک را زندگی میکنند؛ چیزی که به باورش هیچ پلتفرم استریمی نمیتواند جایگزینش شود.
جالبه چون الان در ردیت دارن میگن فیلم جدیدش خیلی وجوه اشتراک با آثار نتفلیکس داره!
درکل با اینکه آقای اسپیلبرگ جایگاه مهمی در سینما داره، من هیچوقت جدی طرفدارش نبودم و بنظرم ایشون یه مقدار اورریتد هستن.
تنها فیلمی که ازش دیدم و بنظرم شاهکار بود همون فهرست شیندلر بود.
یجورایی میشه گفت اون حسی که خیلی ها درمورد نولان دارند، من در مورد اسپیلبرگ دارم. البته من برخلاف مخالفان نولان نمیرم زودتر از همه فیلم هاش رو ببینم و نقد های عصبانی بنویسم! آخرین فیلم که ازش دیدم Ready player one بود و بعدی هارو هیچکدوم ندیدم. البته اون سکانس فیلم زندگینامهش که دیوید لینچ خدابیامرز نقش جان فورد رو بازی میکنه در یوتیوب دیدم و خیلی خوب بود!
کارهای قدیمشوبیشتر دوس دارم و سرامد همه ایندیانا جونز،شاید هر کدومشو تو بچگیصد بار دیدم بخصوص اونکه شون کانری پدرش بود.