نولان دوباره گیشه را فتح کرد؛ «ادیسه» میلیاردی شد

میگن طرف رفت به یه داروخانه، گفت نفت دارین؟ مسئولش گفت نه. این گفت من ادرار کردم به داروخانه‌ای که نفت نداره!
فرداش همون یارو دوباره اومد گفت نفت دارین؟ مسئول ایندفعه یه مکسی کرد و گفت آره.
یارو گفت من ادرار کردم به داروخانه‌ای که توش نفت هست!
روز سوم یارو باز اومد گفت نفت دارین؟ مسئول داروخانه گفت ببین داداش… تو فقط ب*اش و برو… کار نداشته باش ما نفت داریم یا نداریم!

الان وضعیت ما با این بچه سال های مجازی هم دقیقا شده مثل این. ادیسه چه یه قرون میفروخت، چه هزار میلیارد بفروشه، تو ذهن اینا شکست خورده پس بحث بی فایده‌ست.
مثل شرط بستن با یه بچه کوچیک میمونه، چه ببری و چه ببازی، اون میگه من بردم!!!

{حاوی اسپویل}
فیلم رو با کیفیت پرده دیدم و همون‌طور که وعده داده بودم نظرم رو میگم.
اولا جذابیت بصری و شنیداری در تمام فیلم های نولان یک امر بسیار مهم است که کیفیت داغون پرده ای اصلا حق مطلب رو درموردش ادا نمیکنه، بنابراین تنها کامنتی که در اون مورد میدم اینه که برای خلق هیولاهای غول آسای فیلم با جلوی های پرکتیال به این خوبی باید به نولان و تیمش تبریک گفت و بنظرم نولان کاملا توانایی ساخت یک فیلم بادی هارور حسابی رو داره.
در بحث محتوایی، فیلم به تم هایی می‌پردازه که برای انسان امروزی که در جهان آشفته، جنگ زده و دچار بحران معنای حال حاضر زیست می‌کنه جذابیت داره. مواردی مثل پشیمانی، حسرت، عذاب وجدان و لزوم بازگشت به سنت ها برای رستگاری که در بخش های مختلف فیلم به خوبی کاوش شدند و فکر میکنم یه دلیل اصلی (در کنار یه دلیل دیگه که در انتها میگم) اینکه جوسازی ها و هجمه های مجازی آسیبی به این فیلم در نمره و فروش نزد، همینه.
ادیسیوسِ نولان هم مثل اوپنهایمر و بروس وین در رویدادی نقش داشته که حس میکنه همه چیز رو بدتر کرده و دنیارو به سمت تباهی برده و بنابراین احساس مسئولیت میکنه و این وجه اشتراکی هست که بیننده رو با مسیر قهرمان همراه و همدل می‌کنه.
ایراد اصلی که از فیلم میتونم بگیرم اینه که تمام شخصیت های فیلم بی برو و برگرد تک بعدی بودند. من شخصیت خوب در سینما رو برای خودم اینطور تعریف میکنم که اجرا و نوشتار در حدی خوب و چند لایه باشه که آدم حس کنه داره یه آدم واقعی رو روی تصویر میبینه، یا حداقل کسی که دوست داری در واقعیت وجود داشته باشه. شخصیت های فیلم ادیسه‌ی نولان همه یک و تنها یک رسالت دارند و از اول تا آخر فیلم در همون راستا حرکت میکنن. بجز یکی دو مورد که اونا هم بیشتر حالت پند آموز دارن و قابل پیش‌بینی هستن، تقریباً هیچ دوراهی اخلاقی یا موقعیتی که دچار عجز و انتخاب های مسئله دار بکنتشون و تحت تأثیرش واکنش های انسانی از خودشون نشون بدن رو شما نمی‌بینی. این البته ایرادی هست که به خیلی از فیلم های نولان گرفته شده و درست هم هست. نولان بنظرم بحث شخصیت پردازی رو بهتر از همه در همون سه گانه بتمن انجام داد و اونجا شخصیت ها خیلی چند لایه و دلنشین بودند. بعد از اون هم بنظرم در مورد رابرت اوپنهایمر به لطف بازی عالی کیلین مورفی خوب عمل کرد و دو سه مورد دیگه در سایر فیلم هاش. در ادیسه همچین خبری نبود.
بازیگران اوکی بودند ولی فکر نمیکنم کسی ازشون انتهای سال نامزد اسکار و گلدن گلوب بشه، شاید فقط اگه فصل جوایز خلوتی باشه جان لگویزمائو و آن هتاوی شانس نامزدی داشته باشن. این مثلث تام هالند، زندیا و رابرت پتینسون رو اینقدر همه جا میبینی که یه عده ازشون خسته شدند ولی بین این سه تا، پتینسون داره به یه پختگی خوبی در بازیگری میرسه.
حکم نهایی رو بعد از انتشار کیفیت HD خواهم داد. نکته ای هم که شاید اسپویل باشه اینه که حضور لوپیتا نیونگو و زندیا که علافیون مجازی خودشون رو سرش پاره کردند فکر کنم روی هم رفته در فیلم ۶ دقیقه بیشتر نیست!