سونی با ارسال پیامی برای کاربران پلیاستیشن، بخشی از قوانین و شرایط استفاده از فروشگاه دیجیتال خود را یادآوری کرده است؛ قوانینی که نشان میدهند خرید بازی دیجیتال به معنای مالکیت واقعی آن نیست.
طبق شرایط استفاده از پلیاستیشن استور، کاربر هنگام خرید یک بازی در واقع «مجوزی شخصی و غیرقابلانتقال» برای استفاده خصوصی و غیرتجاری از آن دریافت میکند. بنابراین، خود محصول بهصورت حقوقی در اختیار خریدار قرار نمیگیرد و مجوز استفاده نیز، جز در مواردی که قوانین محلی استثنا قائل شوند، قابل انتقال به فرد دیگری نیست.
از دست رفتن دسترسی به حساب کاربری میتواند دسترسی کاربر به محتوای دیجیتال مرتبط با آن حساب را نیز با مشکل مواجه کند. بر همین اساس، تعلیق یا مسدود شدن دائمی حساب پلیاستیشن ممکن است باعث شود کاربر دیگر نتواند به بازیهای دیجیتالی که برای آنها هزینه کرده است دسترسی داشته باشد.
این موضوع بار دیگر تفاوت میان خرید نسخه فیزیکی و دیجیتال را برجسته میکند. در نسخه فیزیکی، کاربر معمولاً یک دیسک یا کالای قابل انتقال در اختیار دارد؛ اما در نسخه دیجیتال، ادامه دسترسی به بازی به حساب کاربری، مجوزهای نرمافزاری و شرایطی که ناشر یا پلتفرم تعیین میکند وابسته است. به زبان ساده، کاربر پول بازی را پرداخت میکند، اما کلید دسترسی همچنان نزد پلتفرم باقی میماند.
اشتراک همینه دیگه
در ایران آیا کسی دیگه میتونه قانونی بازی بخره؟ همین الان هم دارن قانونی کرایه میکنن یا ظرفیت یک میریزن که به محض آنلاین شدن قفل میشه، دیسک بلوری هم که اصلا به صرفه نیست مگه اینکه هی دست به دست و معاوضه کنی بنابراین ما همین جوریش هم صاحب چیزی نیستیم.
این غرغر های غربی هارو میبینم یاد اون میم فرست تایم جیمز فرانکو میفتم.
در ایران در همون زمان ارزونی سی دی و دی وی دی هم ما عمدتاً دیسک های بوتلگ و کپی رو میخریدیم. با ورود اینترنت پرسرعت هم کل مصرف رسانه در ایران عملاً به شکل پایرتینگ در اومده.
اونا الان دارن به این نتیجه میرسن که پایرتینگ روش منطقیه چون سیاست های ضد مصرف کننده و سانسور شرکت ها (در ایران حکومت این بلا رو سر ما آورد) باعث میشه که قانونی خریدن به صرفه نباشه. باید فقط ازشون پرسید که فرست تایم؟!