نقد و بررسی بازی SILENT HILL: Townfall ( سایلنت هیل: تاون فال)

«SILENT HILL: Townfall» قطعاً سینمایی‌ترین نسخه از این مجموعه است که تا امروز بازی کرده‌ام. جزئیات گرافیکی خیره‌کننده و صحنه‌های داستانی نفس‌گیرش، داستان را تا آخرین لحظه پرپیچ‌وخم نگه می‌دارند و مدام این پرسش را پیش می‌کشند که بالاخره ماجرا از چه قرار است.

باید بگویم صحنه‌های خشن و خونین هم کم نیستند و راستش بعضی از آن‌ها ضرورتی نداشتند؛ اما نمی‌خواهم این موضوع را به‌عنوان ایرادی علیه بازی مطرح کنم، چون بعضی‌ها برای دیدن چنین صحنه‌هایی معده قوی‌تری دارند. به‌هرحال، بخش زیادی از این تصاویر به درمان و پزشکی مربوط می‌شوند و این مضمون در سراسر بازی پررنگ است. مطمئنم بازیکنان سال‌ها درباره صحنه‌ها و جزئیات بازی بحث خواهند کرد.

بازی پر از نکته‌هایی است که توجهتان را جلب می‌کنند. حس رمز و رازی هم که از صحنه‌های فراطبیعی شکل می‌گیرد، من را با خودش همراه کرد. در ابتدا جزیره سنت امیلیا را با سیمون می‌گردید، اما هرچه داستان جلوتر می‌رود، ممکن است در نقش شخصیت‌های دیگری هم بازی کنید. پس آماده باشید که بازی در مسیرش چند پیچ‌وتاب هوشمندانه رو کند. در مجموع، با اثری واقعاً حیرت‌انگیز روبه‌رو هستیم.

یکی از اولین چیزهایی که هنگام بازی‌کردن «SILENT HILL: Townfall» توجهتان را جلب می‌کند، زاویه دید اول‌شخص آن است؛ ویژگی‌ای تازه برای این مجموعه. باید اعتراف کنم که بازی‌های اول‌شخص معمولاً انتخاب محبوب من نیستند، اما این‌جا این شیوه آن‌قدر خوب اجرا شده که شگفت‌زده می‌شوم؛ از گشتن در کمدها گرفته تا فرار از دست هیولاها، همه‌چیز حس غوطه‌وری زیادی دارد.

مبارزه‌ها ساده، اما خشن‌اند: ضربه‌های هیولاها را دفاع می‌کنید و هر وقت فرصت پیدا کردید، به آن‌ها حمله می‌کنید. تا پیش از آنکه به ریتم بازی عادت کنید، همین کار می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. همچنان باید تخته‌های جایگزین را هم بردارید، چون به‌مرور زمان فرسوده می‌شوند. البته معمولاً می‌توانید از هیولاها فرار کنید؛ اما بعداً بیشتر درباره‌اش حرف می‌زنم.

یکی از مکانیک‌های اصلی بازی این است که می‌توانید از یک تلویزیون قابل‌حمل برای ردیابی دشمنان استفاده کنید. تلویزیون همچنین سرنخ‌هایی درباره کاری که باید در ادامه انجام دهید، آشکار می‌کند. این سیستم به‌خوبی اجرا شده و ردیابی دشمنان با آن، پیش از هر رویارویی با هیولاها، تنش زیادی ایجاد می‌کند.

بیشتر وقتتان در «SILENT HILL: Townfall» به پرسه‌زدن در کوچه‌های سنت امیلیا می‌گذرد؛ باید بفهمید قدم بعدی چیست و هم‌زمان معماهایی را حل کنید که از منطقی تا واقعاً اعصاب‌خردکن متغیرند. گمان می‌کنم بیشتر بازیکنان دست‌کم گاهی هنگام بازی برای پیدا کردن راه‌حل سراغ راهنما بروند.

بیشتر این معماها رضایت‌بخش‌اند و بعضی از آن‌هایی که ساده‌تر حل می‌شوند، واقعاً طراحی خوبی دارند. اما گاهی در معمایی گیر می‌کنید که باعث می‌شود احساس کنید دارید سرتان را به دیوار بتنی می‌کوبید؛ تا اینکه شاید تصادفی به راه‌حل برسید. به همین دلیل، دلم می‌خواست بازی سیستم راهنمایی بهتری داشته باشد.

می‌توانید نمایش سرنخ‌ها در اسناد را غیرفعال کنید، اما این کار همیشه کمکی نمی‌کند. در عین حال، نقشه بازی کاربردی و خواناست؛ مخصوصاً چون نقاط مهم به‌طور منظم روی آن علامت‌گذاری یا خط زده می‌شوند و معمولاً کمک می‌کنند مسیرتان را پیدا کنید. بااین‌حال، گاهی ممکن است سردرگم شوید و بی‌دلیل در محیط بگردید؛ به‌ویژه وقتی جزئیات کوچکی را ندیده‌اید، مثلاً مسیری که از پشت مانعی به کلبه‌ای دورافتاده می‌رسد. چنین موقعیت‌هایی واقعاً کلافه‌کننده‌اند.

از نکات مثبت بازی، یکی از جنبه‌های موردعلاقه‌ام در «SILENT HILL: Townfall» مخفی‌کاری است. بعضی از بخش‌های کمپین، حواستان را به‌شدت جمع می‌کنند و وادارتان می‌کنند از هیولاهایی فرار کنید که انگار از هر گوشه شما را زیر نظر دارند. این بخش‌ها آن‌قدر دیوانه‌وار و شدیدند که گاهی به مرز جنون می‌رسند؛ و این واقعاً عالی است.

تنها ایرادی که می‌توانم به این بخش‌ها بگیرم، فاصله زیاد میان بعضی از نقاط ذخیره است. اگر گیر بیفتید، ممکن است مجبور شوید بخش نسبتاً طولانی‌ای را از اول شروع کنید؛ چیزی که واقعاً ناامیدکننده است.

اما اگر بتوانید بی‌سروصدا از کنار هیولاها عبور کنید، با دقت در نقاط مخفی پناه بگیرید، با ایجاد سروصدای بلند حواسشان را پرت کنید و به جای امنی فرار کنید تا در را پشت سرتان قفل کنید، آن‌وقت بازی واقعاً هیجان‌انگیز می‌شود! فکر نمی‌کردم این‌قدر از این بخش بازی لذت ببرم؛ و همین، خودش غافلگیری خوشایندی بود.

همانطور که اشاره کردم « SILENT HILL: Townfall» یکی از سینمایی ترین نسخه های این عنوان است که حس بی نظیر تعلیق را برای گیمرها به ارمغان می آورد. تجربه جدیدترین ماجراجویی در تپه خاموش همیشه مه گرفته، ارزش بالایی دارد.

منتقد: پویا دانش