سریال یل به کارگردانی جمشید محمودی و با حضور چهرههای نامآشنایی چون میلاد کیمرام، نوید محمدزاده و بابک حمیدیان، از همان آغاز با دستمایه قرار دادن یک تم داستانی ملتهب، توجه علاقهمندان به درامهای جنایی و معمایی را به خود جلب کرد. قصه در بستر یک روستای به ظاهر آرام و صمیمی در دهه پنجاه شمسی رقم میخورد؛ روستایی که با وقوع اتفاقی هولناک یعنی تعرض به یک دختربچه، تعادل شکننده خود را از دست میدهد و زنجیرهای از حوادث پیشبینینشده را به راه میاندازد. جمشید محمودی تلاش کرده با تکیه بر پروندهای جنایی و درگیرکننده، اثری در ژانر معمایی و پلیسی بسازد، اما سریال نشان میدهد که این مجموعه تا تبدیل شدن به یک اثر جریانساز و ماندگار فاصله زیادی دارد.
از منظر دیداری و ساختار فنی، سریال یل واجد ویژگیهای مثبتی است که نمیتوان آنها را نادیده گرفت. کیفیت تصویربرداری، کادربندیهای دقیق و پالت رنگی مناسب با اتمسفر تاریخی اثر، جلوه بصری قابل احترامی به سریال بخشیده است. با وجود برخی ترفندهای دمدستی مثل استفاده از زوم دیجیتال روی نماهای دور برای صرفهجویی در هزینه یا تغییر لنز، کار تیم تصویربرداری پذیرفتنی است. از سوی دیگر، در بخش بازیگری با اجرایی یکدست مواجه نیستیم؛ در حالی که برخی ستارهها ناامیدکننده ظاهر شدهاند، بازیگرانی چون حسین یاری و به ویژه علی اوسیوند بازیهای بسیار درخشانی از خود نشان دادهاند. اوسیوند که سالهاست به عنوان بازیگری توانمند با سابقه تئاتری قوی در نقشهای مکمل به چشم میآید، در سریال یل با درکی درست از نقش، یکی از گیراترین و جاندارترین شخصیتهای داستان را خلق کرده است. همچنین سریال از حیث ظرفیتهای سرگرمکننده، کشش ابتدایی لازم را برای دنبال کردن ماجرا در مخاطب ایجاد میکند و ایدههای داستانی اولیهاش پتانسیل خوبی دارند.
با این همه، آسیبهای جدی اثر زمانی آشکار میشود که پای منطق دراماتیک و چفتوبستهای فیلمنامه به میان میآید. نخستین و شاید بزرگترین نقص سریال یل، عدم تناسب آشکار میان دیالوگها و فضای دهه پنجاه است. ادبیات و مناسبات میان اهالی این روستا به هیچ وجه رنگ و بوی زیست بومی و سنتی آن دوران را ندارد، بلکه دقیقاً بازتابی از مکالمات روزمره و فرهنگ چهل یا پنجاه سال پس از آن تاریخ است. در یک داستان تاریخی یا روستایی، صداقت و سادگی کاراکترها باید در کلامشان جاری باشد؛ در حالی که شخصیتهای یل کلماتی به کار میبرند که سنخیتی با آن دوره تاریخی ندارد. اگر قصه در بستری مدرن و معاصر روایت میشد، شاید این ضعف به چشم نمیآمد، اما در این بافت زمانی، دیالوگها مدام توی ذوق میزنند. به این مسئله باید اضافه شدن برخی دیالوگها و کنایههای سیاسی الصاقی و تحمیلی را هم افزود که گویی صرفاً برای نشان دادن مخالفتهای فرمایشی یا عبور از فیلترهای نظارتی به متن چسبانده شدهاند و کوچکترین اتصالی به خط اصلی درام پیدا نمیکنند.
مشکل بنیادین دیگر سریال یل به ضعف مفرط آن در قواعد ژانر معمایی مربوط میشود. ذات یک داستان پلیسی بر ایجاد تعلیق، کاشتن بذرهای تردید و به بازی گرفتن ذهن مخاطب بنا میشود؛ مخاطب باید در کشف راز با کارآگاه شریک شود و پلهپله به حقیقت نزدیک گردد. اما متأسفانه در ساخته جمشید محمودی، دستاندرکاران هیچ اعتمادی به هوش تماشاگر ندارند و پیش از رخ دادن هر رویدادی، شخصیتها در دیالوگهایی گلدرشت همهچیز را توضیح میدهند. وجود سکانسهای زائد و توضیحدهنده—نظیر سکانسی که برداشتن چرخ یک موتورسیکلت با تمام جزئیات پیش پا افتاده نشان داده میشود—ریتم سریال را کند کرده و لذت کشف معما را نابود میکند. علاوه بر این، گافهای منطقی متعددی در پیشبرد پرونده به چشم میخورد؛ صحنهای را در نظر بگیرید که کارآگاه در پی بررسی دقیق ردپاهاست، در حالی که پیشتر دهها نفر از اهالی روستا همان محوطه را زیر پا گذاشتهاند، یا رفتارهایی چون تراشیدن موی سر دختربچه در بیمارستان که هیچ تناسبی با منطق بیمارستانی آن سالها ندارد. این بیدقتیها باعث میشود صحنههایی که قرار است پرتنش و جدی باشند، ناخواسته حسی مضحک به مخاطب منتقل کنند.
در میان شخصیتپردازیها نیز وضعیت چندان رضایتبخش نیست و بزرگترین ضربه از سمت کاراکتر نوید محمدزاده به سریال وارد شده است. محمدزاده در این سریال بیش از آنکه یک کاراکتر زنده و ملموس خلق کند، به یک «تیپ» عجیب و غریب و غیرقابل لمس تبدیل شده است. نوع طراحی ظاهر، عینک، کلاه و استایل راه رفتن او، به همراه بازی بیش از حد مکانیکی که در آن دهان و عضلات صورت تکان نمیخورند، بیشتر تصنعی و کاریکاتورگونه به نظر میرسد تا مرموز و کاریزماتیک. این بازی به شدت تخت و بیروح، به جای آنکه بر جذابیت فضای رازآلود سریال بیفزاید، مخاطب را از دنیای اثر پس میزند و سخت میتوان تصور کرد که در قسمتهای بعدی نیز تحول چشمگیری در این کاراکتر شکل بگیرد.
نقد ویدئویی سریال «یل» را در ادامه ببینید:
در نهایت، سریال یل اثری است با ایدههای خام اما جذاب که در مسیر اجرا و پرداخت فیلمنامه دچار لغزشهای اساسی شده است. در مقایسه با آثار استاندارد شبکه نمایش خانگی، این مجموعه سریالی باهوش نیست؛ اثری است ساده که همهچیز را از پیش برای بینندهاش لقمه میگیرد و به دلیل افتادن در دام توضیحات اضافه و گافهای ریز و درشت منطقی، هرگز به یک معمای درگیرکننده و چندلایه بدل نمیشود. با این حال، اگر تماشاگر صرفاً به دنبال تماشای یک درام روتین، تصاویر چشمنواز و بازیهای درخشان بازیگران مکمل باشد، یل میتواند به عنوان اثری سرگرمکننده او را پای تصویر نگه دارد؛ گرچه باید منتظر ماند و دید آیا جمشید محمودی در قسمتهای آینده میتواند این کشتی توفانزده را به ساحل نجات برساند یا معماهای سریال در همین سطح کممایه باقی خواهند ماند.
منتقد: میثم کریمی












برید بشینید سریال شرق بهشت و نگاه کنید تا ببینید به چی میگن سریال و سینما. هر شر و وری و با دوربین ضبط کنی اسمش سینما نیست
این بازیگره آقای کی مرام ، همش نقش های تکراری و بدون فرازو فرود شخصیتی رو بازی میکنه و هیچ جذابیتی نداره . چهرش هم فقط به درد ایفای نقش آدمهای عقده ای میخوره
بهترین سریالهای ایرانی به گرد پای سریالهای انگلیس و امریکا نمیرسه بی خود وقتتونو هدر ندید