به گزارش مووی مگ به نقل از بانی فیلم، نکات جالب و عجايب فستيوال امسال فيلم کن فرانسه که از 24 ارديبهشت تا 4 خرداد برگزار مي شود، کم نخواهد بود. يکي از آنها اين است که ژان لوک گودار باني موج نوي سينماي فرانسه که در دهه 1960 دنيا را در نورديد و فرهنگ سينما را عوض کرد، در 83 سالگي با اولين فيلم 3 بعدي اش که «وداع با زبان» نام دارد، به صحنه باز مي گردد و اهميت و اعتبار او به حدي است که نام وي و فيلمش را بلافاصله جزو بخش مسابقه گذاشته اند. بخشي که امسال مشتمل بر 18 فيلم مي شود و حتي کوتاه (70 دقيقه اي) بودن اين فيلم نيز مديران اين فستيوال را صاحب شهامت لازم براي کنار گذاشتن «وداع با زبان» از بخش مسابقه نکرده است.
در غرب وحشي
ديگر ويژگي نادر کن امسال اين است که دومين فيلم بلند تامي لي جونز در مقام کارگردان، يک کار تقريباً وسترن و مربوط به ايام غرب وحشي و اين يکي هم به روش 3 بعدي است. اگر نگاه مان را از بخش مسابقه به حيطه اي وسيعتر گسترش بخشيم و ساير قسمت هاي شصت و هفتمين دوره اين جشنواره را نيز بنگريم، متوجه مي شويم که بيش از 50 فيلم بلند تازه از حدود 30 کشور در کن 2014 به نمايش در مي آيند و جالب تر اين که در فستيوال 11 روزه امسال 15 فيلم دستپخت کارگردانان زن هستند. تي يري فره مو مدير جشنواره کن مي گويد: براي ما بسيار مهم است که اين فستيوال صاحب وسعت و فراگيري زيادي شناخته شود و عموميت آن را زياد بدانند و فرهنگ ها و نگره هاي مختلف را در بر داشته باشد و به کشورهايي اندک محدود نشود. ما از طريق برنامه هايمان و فيلم هايي که براي بخش هاي مختلف جشنواره انتخاب مي کنيم، عملاً دست به سفري وسيع در سطح جهان مي زنيم و سينما را نيز با ژانرهاي گوناگون آن در مي نورديم.
رويکردهاي تازه
طي 66 دوره قبلي جشنواره کن فقط يک بار اتفاق افتاده که يک فيلم ساخته شده توسط کارگردان زن در اين فستيوال به رتبه اول برسد و جين کمپيون نيوزيلندي که انجام دهنده اين مهم با فيلم «پيانو» در سال 1993 بوده، امسال رياست هيات ژوري را عهده دار است. اين که دو فيلم بخش مسابقه نيز کار سينماگران زن است و حضور مجموعاً 15 فيلم از سوي کارگردانان زن در دوره جديد اين فستيوال که در خطوط قبلي هم مورد اشاره قرار گرفت، نشانگر رويکردهاي جديد در جشنواره اي است که هر چند به لحاظ قدمت به ونيز نمي رسد و تعداد فيلم هاي نامداران در جشنواره برلين هم از آن بيشتر است، اما با پشت سر گذاشتن اين دو رقيب مهمترين گردهمايي سينماي دنيا به حساب مي آيد و اين دو را به رده دوم مشترک تنزل داده است. دو فيلم بخش مسابقه امسال که کارگردانان زن دارند، يکي «Le Meraviglie» کار اليس رور واچر از ايتاليا و ديگري «هنوز آب» ساخته نائومي کاواسه ژاپني هستند.
مصداق فستيوال
کن هميشه نمونه بزرگ رويدادهايي بوده که در اسارت رسانه ها قرار دارد و هر اتفاقي در آن با وسعت گزارش مي شود و در نتيجه فيلم جديد ديويد کرانن برگ کانادايي که از کارهاي بخش مسابقه است و «نقشه ستاره ها» نام دارد، از همخواني لازم با فستيوال برخوردار است زيرا راجع به جامعه کنوني غرب و نفوذ وحشتناک رسانه ها در آن و تاثيري است که سايت ها و نشريات بر آن و بر طرز فکر مردم مي گذارند و به هر چيزي سمت و سو مي دهند و مردم را صاحب ايده هايي مي کنند که خود صلاح مي دانند.
وندرز در يک بخش جنبي!
در قسمت «نوعي نگاه» که داوراني مخصوص به خود و جوايزي ويژه و متفاوت با جوايز اصلي دارد، 19 فيلم به نمايش گذاشته مي شوند. اين قسمت مربوط به کساني است که کارهاي اول يا دوم خود را به جشنواره مي آورند و يا نوگرايي خاصي در کارشان داشته اند و جوايز آن يک روز قبل از جوايز و عناوين قسمت مسابقه تقسيم مي شود. از محسنات اين قسمت در فستيوال امسال کن پخش آثار تازه متيو امالريک از فرانسه، اسيا ارجنتو از ايتاليا و حتي ويم وندرز آلماني است که 30 سال پيش با «پاريس به تگزاس» کار کالت کلاسيک خود نخل طلاي کن را برد. امسال او به اتفاق جوليانو ريبي يرو سالگادو فيلم «نمک زمين» را به کن آورده است.
دوازدهمين همکاري دو چيني نامدار
در خارج از قسمت مسابقه هم فيلم هاي جالبي به نمايش در مي آيند که يکي دوازدهمين مرتبه همکاري ژانگ ييمو برترين کارگردان تاريخ چين و گونگ لي معروف ترين هنرپيشه زن همه دوران هاي اين کشور و محصول اين همکاري فيلم تازه «بازگشت به خانه» است.
عجايب فستيوال زماني کامل مي شود که در نظر بگيريم تصوير بزرگ اصلي روي پوستر جشنواره مربوط به مارچلو ماستورياني است. او که در دهه 1990 درگذشت، البته از نمادهاي بزرگ بازيگري در ايتاليا و کل اروپا و در تعداد قابل توجهي از آثار نئورئاليست هاي ايتاليا شرکت کرده است اما دليل اصلي انتخاب او به عنوان سوژه عکس پوستر اين نکته است که در سالهاي اخير اغلب زنان براي اين مهم انتخاب مي شوند و به مديران جشنواره اين ايراد وارد شده بود که با استفاده تبليغاتي و تزييني از سيماي زنان قصد جلب توجه به کن را دارند، به اين ترتيب جشنواره اي که با استفاده بيش از حد از محصولات کارگردانان زن در دوره جديدش کوشيده است اتهام بي توجهي به اين رده کارگردان ها را از خود بزدايد، در جايي ديگر از تصاوير زنان گريخته است تا متهم به زن محوري نشود (!) ولي در کن معمولاً هيچ چيز عجيب نيست!
