بارلسک به نوعی نمایش گفته می شود که قرن های گذشته در اروپا رواج زیادی داشته است، نحوه اجرای این نمایش به این شکل بود که یک بازیگر در صحنه یک موضوع جدی را به روشی مضحک اجرا می کرد و تا آنجا پیش می رفت که گاهی
عالی ( کریستینا آگویلرا ) ، دخترکی است که در شهرهای کوچک به خوانندگی می پرداخت اما هیچگاه موفقیتی به دست نمی آورد او تصمیم میگیرد که به لس آنجلس برود و در آنجا شانس خود را بیازماید.پس از شرکت در چند تست خوانندگی و نمایش های سطح پایین و شکست های پی در پی ، او مجبور می شود به عنوان پیش خدمت در یک سالن نمایش مشغول به کار می شود.حضور او در این محل موجب می شود که کم کم با برخی بازیگران آشنا شود و به مرور راه خود را برای حضور در نمایش ها پیدا کند تا اینکه یک روز به صورت اتفاقی مدیر سالن که تس نام دارد ( شر ) کار او را می بیند به استعداد او پی برده و با انجام نمایش های بیشتر او و سالن نمایش را به شهرت می رساند.
شاید خیلی ها این فیلم را با نمونه های موزیکال موفق قبلی مانند ” شیکاگو ” اثر ” راب مارشال ” یا ” دختران رویایی ” مقایسه کنند اما باید این را بگویم که در واقع این فیلم شبیه هیچ کدام از اینها نیست! این فیلم نه یک فیلم موزیکال ، نه یک درام است بلکه یک نمایش موزیکال است که ” کریستینا آگویلرا ” خواننده آن است. در واقع مشکل اصلی فیلم ” نمایش مضحک” را می توان عدم درک مناسب واژه ” بارلسک ” دانست،تعریفی که آمریکاییها از نمایش مضحک یا همان بورلسک دارند به طور کامل با معنی اصلی آن تفاوت دارد و مطمئنا بیشتر تماشاگران به هوای انجام کارهای عجیب و غریب ” کریستینا آگویلرا ” بر روی صحنه به دیدن فیلم خواهند رفت! اما این فیلم بی پروا نیست، مسائل اخلاقی در فیلم تقریبا رعایت شده است و خبری از آن اجراهای رکیک و .. در فیلم نیست. اگر بخواهم بدون تعارف فیلم را معرفی کنم ، بای
د بگویم این فیلم چیزی بیش از اجراهای رنگارنگ ” کریستینا آگویلرا ” نیست! ” بارلسک ” در مدت زمان حدود 116 دقیقه زمان خود را صرف کنسرت ” آگویلرا” در فیلم می کند. شاید بزرگترین امتیاز فیلم ” بارلسک ” را بتوان در ستاره های آن دانست، ” کریستینا آگویلرا ” ستاره بسیار محبوب موسیقی پاپ امروز آمریکا ستاره اصلی فیلم است و در مقابل هم ” شر ” قرار دارد که اگر بخواهیم او را شرح دهیم باید بگوییم یک طراح لباس، خواننده ، آهنگساز ، بازیگر و… است اما ما بدون شک وی را با موسیقی اش می شناسیم. ” استیو آنتین ” کارگردان این فیلم با استفاده از این دو ستاره موسیقی پاپ نتوانسته محیطی را خلق کند که تماشاگر از آن لذت ببرد. در واقع ” آنتین ” با توجه به اینکه این دو ،خواننده های سرشناسی هستند سعی کرده که فیلم را بیشتر به سمتی متمایل کند که بیشتر رقص و آواز داشته باشد و زمان چندانی برای پرداختن به جزییات داستان مانند بررسی شخصیت های فیلم نکرده است و علنا ما شخصیت هایی را مشاهده می کنیم که هیچ پیشینه ی روشنی ندارند، تمام شخصیت های فیلم دو بعدی هستند و تنها چیزهایی که تماشاگر در فیلم می بیند یک بار با تعدادی افراد عجیب و غریب و اجرا و دعواهای عالی و نیکی ( کریستین بیل ) است! حتی اشاره فیلم به اینکه عالی یتیم بوده است و.. هم کمکی در پیشرفت داستان نمی کند و همچنان ” بارلسک ” از مشکل شدید فیلمنامه برخوردار است.
” کریستینا آگویلرا ” صدای فوق العاده ای دارد و در لحظاتی از فیلم که وظیفه آواز خوانی دارد، سکان هدایت فیلم را در دست می گیرد اما باید بگویم که اصلا بازیگر خوبی نیست، بهترین سکانس هایی که می توان از وی دید مربوط به زمانی می شود که وی در حال آواز خواندن و رقصیدن است، ” شر ” خواننده مشهور که البته در دهه هشتاد میلادی موفقیت های زیادی در سینما هم بدست آورده بود ( از جمله دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اصلی زن برای فیلم ” دیوانه” ) در این فیلم سایه ای از آن ” شر ” است. ولی نباید فراموش کرد که تمام این نقش آفرینی ها بدلیل ضعف فیلمنامه به این شکل درآمده است ( البته باید ” کریستینا آگویلرا ” را متمایز از بازیگری دانست! ).
” بارلسک ” فیلمی نیست که بتواند تماشاگران را راضی کند چون تعریف واضحی از آنچه که قصد ارایه آن را ندارد ندارد. در واقع تکلیف تماشاگر مشخص نیست که اگر این فیلم ” بارلسک ” است پس چرا خواننده ای حرفه ای اجرای موسیقی می کند ؟ اگر ” بورلسک ” نیست پس چرا نام فیلم و داستان فیلم مستقیما به ” بارلسک ” اشاره می کند ؟ و.. بسیاری دیگر از سوالها که بنظر نمی رسد بتوان در فیلم ” بارلسک ” جواب آن را یافت. ” بارلسک ” این ریسک را نپذیرفته که بخواهد ” بارلسک ” به معنای آمریکایی را اجرا کند و از طرفی اطلاعات درستی هم ” بارلسک ” اصیل ( گفته می شود اصلا ایتالیایی بوده است ) نداشته است تا آن را به نمایش بگذارد، نتیجه فیلمی شده است که هیچ کس نمی داند در چه مورد است!.
