به گزارش مووی مگ به نقل از بانی فیلم، هيلاري سوانك ستاره موفق فيلمهاي آمريكايي ميگويد موفقيت هميشه به معني تضميني براي شادي نيست. دريافت جوايز براق و درخشان نيز همه مشكلات را حل نميكند. هيلاري سوانك كه دو جايزه اسكار دريافت كرده اين درسهاي سخت را بهتر از هر فرد ديگري فرا گرفته است. اگر بردن دو مجسمه طلايي تضميني براي فراز و فرودهاي زندگي بود، او نبايد پس از گرفتن دومين جايزه اسكارش طلاق ميگرفت. بنابراين او امروز ياد گرفته از چيزهاي سادهتر هم ميتوان به شادي زندگي رسيد.
سوانك مي گويد: با خودم چند سال پيش عهد كردم كه وقت بيشتري را با خانواده و عزيزانم صرف كنم. هيچ يك از ما نميدانيم تا كي روي اين كره خاكي زندگي ميكنيم ، بنابراين مهم است كه حتي يك لحظه را هم هدر ندهيم. اين حرفها را بازيگري ميزند كه با پرستاري از پدرش كه سابقا مردي قوي بود، او را پس از پيوند ريه دوباره به زندگي بازگرداند.
پدر و مادر سوانك وقتي او 13 سال داشت از هم جدا شدند و علاقه او به نمايش از وقتي در مدرسه ابتدايي تحصيل ميكرد، شروع شد. ميگويد: 9 سالم بود وقتي يكي از معلمهايم براي هر كدام از ما يك طرح ساده نوشت و گفت در برابر كلاس اجرا كنيم، اين لحظه اي بود كه با خودم گفتم «واي خدا، عاشق اين كارم»، احساس زندگي ميكردم. در 9 سالگي فكرش را هم نميتوانستم بكنم كه اين كاري خواهد بود كه همه زندگي آن را دنبال خواهم كرد، اينكه يك بازيگر بشوم. معلمم در گزارشي كه براي مادرم نوشت گزارش داد: هيلاري از يك استعداد واقعي براي اين كار برخوردار است. فكر ميكنم بايد حمايتش كنيد و او را به مدرسه نمايش بفرستيد.
مادر او جودي، توانايي دخترش را جدي گرفت و او را به لس آنجلس برد تا تست بازيگري بدهد و در اين فاصله اين دو در ماشين خودشان زندگي ميكردند. اين يك قمار بود كه به سرعت جواب داد. سوانك برنده تست شد و در مجموعه تلويزيوني «بافي قاتل خون آشام» و «مشكلات فزاينده» نقشي به دست آورد. اولين نقش مهم تلويزيوني او در «كاراته كيد» و در حالي رقم خورد كه او 18 سال داشت.
تا مدتها او پدرش را كه فروشندهاي سيار بود، به ندرت مي ديد؛ در حالي كه اكنون به او خيلي نزديك است. هيلاري ميگويد: به پدرم كمك كردم تا پس از پيوند ريه سلامتش را به دست بياورد و براي همين با هم در لس آنجلس بوديم و وقت زيادي را با هم سپري كرديم. حالا تجربه من اين است كه تا به كسي كه دوستش دارم فكر ميكنم، فوري گوشي را برميدارم و ميگويم «ميخواهم بداني داشتم به تو فكر ميكردم» ديگر نمي گذارم وقتي از دست برود. اين يك چيز واقعا مهم براي من است. زمان ميگذرد و خيلي زودي مي بيني كه ديگر نميتواني با كسي كه دوست داري حرف بزني. فكر مي كنم بسياري از زنان اين ظرفيت را دارند كه از ديگران مراقبت كنند و مخصوصا به آنهايي كه دچار مشكل شده اند، برسند.
اما چه عاملي كاتاليزور هيلاري سوانك شد تا او به اين نتيجه برسد؟ خودش مي گويد خواندن رماني از ميشل وايدگن با عنوان «تو، تو نيستي» كه سال 2006 منتشر شد، كه درباره پيانيسي است كه دچار يك بيماري اعصاب به نام بيماري اسكلروزيس آميوتروفيك است . سوانك از اين كتاب خيلي تحت تاثير قرار گرفت و حقوق آن را خريد و هم تهيه كننده و هم بازيگر فيلمي شدكه به همين نام با اقتباس از اين كتاب ساخت.هفته پيش پس از يك غيبت طولاني از مركز ديد عموم، او در فرش قرمز بيست و هشتمين جشنواره بينالمللي فيلم توكيو شركت كرد.
پس از آن سوانك در گفتگو با خبرنگاران و در حالي كه براي بازديد از يك يتيم خانه به هند رفته بود، گفت: هيچ كدام ما نمي دانيم پس از اين لحظه چه اتفاقي ميافتد و فكر ميكنم نبايد قدرداني از يك لحظه را هم از دست بدهيم. زندگي كوتاه است و ما بايد هر روز بيشترين كاري را كه مي توانيم انجام دهيم.
او كه قصد دارد مدرسه هايي در اتيوپي داير كند و موسسه خيريه خودش را با عنوان «هيلارو» راهاندازي كند افزود: اين اسمي تركيب از اسم خودم هيلاري و اسم سگم كارو است كه كنار هم شده هيلارو. قصد دارم در اين موسسه از كودكان و حيوانات حمايت كنم تا آنها هم به هم التيام دهند.
هيلاري سوانك در سه سال اخير زندگياش را در آپارتمانش در پاريس و زندگي در كنار پدرش در آمريكا گذرانده و در حالي كه سال پيش 40 ساله شده ميگويد: واقعا هيجان انگيز است. بيشتر از همه براي اين كه دوستانم هم با من پا به اين سن گذاشتهاند و همه مي بينيم مثل اين كه اين دوره بهترين دوره زندگي است. آنها از اين كه زن هستند به خودشان ميبالند و و ديگر ذهنمان درگير مسايل جزيي و كوچك نيست با اعتماد به نفس بيشتري عمل ميكنيم.
اين بازيگر محبوب سال 1999 براي «پسرها گريه نميكنند» برنده اسكار شد و دومين اسكارش را سال 2004 براي «عزيز ميليون دلاري» به كارگرداني كلينت ايستوود دريافت كرد. او سومين بازيگر جوان تاريخ است كه دو اسكار بهترين بازيگر زن در كارنامهاش دارد. او اكنون به عنوان يكي از اعضاي آكادمي اسكار خيلي جدي به رايي كه بايد براي اسكار بدهد فكر ميكند و مي گويد: واقعا سعي مي كنم همه فيلمها را ببينم زيرا «پسرها گريه نميكنند» هم فيلم كوچكي بود، اما ديده شد. او مي گويد 16 سال بعد پيام آن فيلم هنوز در زندگي اش تاثير گذار است چون اين فيلم پيامي انساني داشت .
هيلاري سوانگ آرزو دارد بار ديگر با كلينت ايستوود همكاري كند و ميگويد: او را تحسين ميكنم براي هر دليلي كه فكرش را بكنيد. در عمل هم باهم صحبت ميكنيم تا موضوعي مشترك پيدا كنيم. اما هر چيزي او مورد نظرش باشد ، من حتما انجام ميدهم. حتي لازم نيست فيلمنامه اش را بخوانم. فقط فوري ميگويم: بله!
