قانونی که باعث شد سیگار کشیدن سر کار و در انظار عمومی در انگلستان ممنوع شود، حالا نحوه دید خوانندگان و بینندگان را نسبت به عادت خیالی سیگار کشیدن در فیلم و تلویزیون تغییر داده است.
به مووی مگ به نقل از بانی فیلم، در ماه جولای سال ۲۰۰۷، سیگار کشیدن در فضاهای عمومی بسته و فضاهای کاری مشترک در بریتانا ممنوع اعلام شد. این، آنطور که در «دکتر هو» می گویند، یک نقطه معین در زمان است. حالا در یک لحظه می توان گفت که یک کتاب، فیلم یا سریال تلویزیونی در این کشور قبل یا بعد از آن تاریخ ساخته شده است، آن هم به سادگی با توجه کردن به این مسئله که آیا شخصیت ها در صورت سیگار کشیدن بیرون می روند یا خیر.
سیگار کشیدن قبلا حائز اهمیت بود، مخصوصا در فیلم و تلویزیون. حالا حتی از اهمیت بالاتری برخوردار است. در ابتدا، فقط یک حائل بود؛ آنطور که گفته می شد و معروف هم بود، راهی بود که بازیگران بتوانند کاری برای انجام دادن با دست های شان داشته باشند. می توان اینطور هم فکر کرد که راهی بود برای بیان کردن یا طفره رفتن از فعل و انفعالات عمیق درونی. سیگار کشیدن نشان دهنده بی قید و بند بودن یا متضاد آن است، آن هم در حالیکه برای دوربین و دید بیننده یک پس زمینه مواج از دود فراهم می کند که با استفاده از آن فیلمبردار می تواند کارهای متفاوت انجام دهد.
مثلا تفاوت بین حرفی که بدون داخل دادن دود و با داخل دادن دود زده می شود را در نظر بگیرید: کلمات مرئی می شوند و در حالیکه لب ها باز و بسته می شوند، دهان با دود نشانه هایی می دهد.
این افکت را تنها می توان با فیلمبرداری در فضا و هوای سرد بازخلق کرد و اگر صحنه فیلمبرداری شما مثلا در «کازابلانکا» باشد، انجام دادن چنین کاری می تواند سخت باشد. این افکت برای فیلم خیلی خوب است و همانطور که ریچارد کلاین در کتاب فوق العاده اش «سیگارها عالی هستند» می گویند، فضای دودی که سیگار ایجاد می کند، به ارزش احساسی محیط می افزاید.
این روزها، آدم نمی تواند سیگار بکشد و به راحتی قسر در برود. اما به نحوی این کار امکان پذیر است. اپیزودهای ابتدایی «مد من» حول محور یک کمپین تبلیغاتی برای سیگارهای لاکی استرایک می چرخیدند و مردم در آن سریال طوری سیگار می کشیدند که انگار قرار است به زودی از مد بیفتد. ممکن است چنین چیزی نشانگر فساد داخلی اخلاقی باشد، اما حسابی قیافه ظاهری خوبی داشت. حالا سیگار کشیدن بیان کننده یک نوع ایستادگی و قدرت است. اقتباس اخیر لن دایتون از «SS-GB» تا حدی سیگار کشیدن داشت که حتی آدم های سیگاری را هم به سرفه کردن می انداخت. آنطورکه آن فیلم با نور ضعیف فیلمبرداری شده بود، از نظر بصری با عقل جور درمی آمد چون دود یک هاله ای به وجود می آورد که در آن شخصیت ها هم در یک هاله کارشان را انجام می دهند؛ و چه راهی بهتر از این برای سر به سر گذاشتن نازی هایی که کشورتان را اشغال کرده اند وجود داشت غیر از اینکه سیگار بکشید، با توجه به اینکه هیلتر از سیگار متنفر بود. در مورد ریسک های سلامت سیگار کشیدن هم، وقتی ممکن است گشتاپو شما را بگیرد دیگر چه کسی به بیشتر زندگی کردن اهمیت می دهد؟
معروف ترین مرد سیگاری در ادبیات شرلوک هولمز است. (البته باید اشاره ای هم به شخصیت برتی ووستر از پی جی وودهاوس کرد که تمام کارهایش را با سیگار کشیدن انجام می داد و سیگار کشیدنش را از قبل از صبحانه شروع می کرد) هولمز، در کتاب ها، اگر با یک پرونده سخت دست و پنجه می کرد، سه پیپ پر از تنباکو ارزان و کثیف را می کشید اما در عین حال سیگاری هم بود، حقیقتی که همه نمایش های سینمایی و تلویزیونی او نادیده می گرفتند، البته تا نقش آفرینی جرمی برت که دیگر نمی توان چیزی بهتر از آن ساخت. هنوز هم می توان آن شیوه عجیب سیگار به دست گرفتن او را به وضوح به یاد آورد.
بندیکت کامبربچ با چسب های نیکوتینش خوش گذراند و مثلا می گفت «این مشکلی است که سه چسب نیکوتین لازم دارد»، اما می توان دید که به او اجازه نمی دادند یک سیگار واقعی دست بگیرد. می توان شخصیت سیگار نکش هولمز او را دید که به خاطر سیگار نکشیدنش دارد زجری اضافه می کشد که تنشی اضافه بر شخصیت از قبل پرتنش اوست. اما یک نکته جالب هم در مورد ممنوعیت سیگار کشیدن و فیلم وجود دارد که در آن ما فیلم هایی را می بینیم که بازیگران در مکان های ممنوع سیگارهای واقعی می کشند. قابلیت سیگار کشیدن بازیگران در فیلم های سینمایی و سریال های تلویزیونی یکی از تنها استثناء های لایحه سلامت سال ۲۰۰۶ است که این ممنوعیت را به وجود آورده بود. دود دادن روی پرده بزرگ و کوچک حالا به این عادت نیرویی می دهد که هرگز پیش از آن نداشت.
