نقد و بررسی فیلم Barney’s Version ( نسخه بارنی )

سبک بارنی براساس رمانی بسیار مشهوری به همین نام به قلم مردکای ریچلر که در سال 1997 نوشته شده است ساخته شده. سبک بارنی را می توان به نوعی خود زیستنامه آقای مردکای ریچلرریچلر به حساب می آمد و او نیز براساس این فرد واقعی ، چنین شخصیتی را خلق کرده است. من هر چقدر که گشتم نتوانستم
کتاب مورد نظر را در لیست کتابهای منتشر شده در ایران ببینم و فکر نمی کنم تا بحال این کتاب در ایران منتشر شده باشد ( البته با یک جستجوی کلی که من کردم به این نتیجه رسیدم ) بهرحال گویا کتاب نسخه بارنی یکی از کتابهای پر فروش در زمان خودش بوده و البته از حیث ادبی نیز قابل توجه است. به حساب آورد چرا که شخصیت بارنی به نوعی جزو آشنایان آقای

فیلم داستان زندگی بارنی پانوفسکی را به تصویر می کشد . بارنی ( پاول جیاماتی ) یک تهیه کننده به شدت خوش گذران تلویزیون است که اعتیاد به مشروب هم دارد. بارنی از نظر مشکلات اخلاقی نیز زبانزد عام هست و به این ترتیب او را به عنوان یکی از بدنام ترین تهیه کنندگان می شناسند!. بارنی به تازگی با خانم جذابی به اسم کلارا ( راشل لفوری ) در رم آشنا شده است و به نظر می رسد که این خانم بهترین فرد برای زندگی با بارنی هست. اما بعد از ازدواج این دو ، کلارا تبدیل به زنی می شود که تعادل شخصیتی مناسبی ندارد و هر لحظه یک رفتار را از خودش بروز می دهد! بنابراین خیلی زود کار این دو به جدایی می انجامد. سپس او با دختری یهودی که بسیار با شخصیت به نظر می رسد آشنا شده و با او ازدواج می کند اما این ازدواج آنها هم به جدایی می انجامد. بارنی در سومین تجربه ازدواجش اینبار با دختری مهربان به نام مریم ( روزاموند پیکه ) ازدواج می کند، اما حالا بارنی به علت آلزایمر چندان حافظه درستی ندارد بعلاوه اینکه پلیس به او مظنون است که بهترین دوستش بوگی ( اسکات اسپیدمن ) را به قتل رسانده و…

خلاصه داستانی که مطرح کردم خود به خود به پیچیدگی فیلم می افزاید! در واقع کل فیلم بصورت یک فلاشبک مطرح می شود و در این بین به دلیل مشکل آلزایمری که بارنی دارد ، باید روایت دوگانه ای از مسائلی که برای وی بوجود آمده است را شاهد باشیم!. همین پیچش داستانی باعث شده است تا تماشاگر در تمام مدت زمان طولانی فیلم حواسش را کاملا جمع کند تا هیچ صحنه ای را از دست ندهد وگرنه باید تا انتهای فیلم سوالات زیادی را در ذهنش مرور کند که جواب آن تنها با دیدن دوباره فیلم به دست می آید. البته این پیچیدگی در روایت فیلم در بعضی موارد دچار مشکل هم می شود، به عنوان مثال فیلم در ازدواج دوم بارنی تقریبا به تماشاگر اجازه نمی دهد که حتی اسم همسر دوم بارنی را متوجه شود و سریع از این قسمت عبور می کند! اما روی هم رفته نسخه بارنی آزار دهنده نیست و به خوبی می تواند در مدت زمان طولانی اش (132 دقیقه ) به خوبی شما را با ابعاد زندگی بارنی آشنا کند. پیامهایی که فیلم به تماشاگر شاید کلیشه ای باشد ( مثل امید به زندگی یا پیدا کردن عشق در نهایت ) اما زمانی که ما با زندگی فلاکت بار بارنی در هر لحظه از فیلم بیشتر آشنا می شویم ، این پیامها رنگ و بویی واقعا دلچسب به خود می گیرد و واقعا ما را سرحال می آورد! بدون شک دلیل این تاثیرگذاری فیلم را باید در بعضی عالی پاول جیاماتی جستجو کرد. جیاماتی یکی از بازیگرانی است که با وجود توانایی های فراوان ، اغلب در نقشهای مکمل و کوتاه ظاهر شده است ( بازی فوق العاده وی در فیلم مرد سیندرلایی را بخاطر بیاورید ) اما اینبار او در نقش اصلی و بسیار سخت بارنی ، بازی فوق العاده ای ارائه داده است که ارزش هرگونه جایزه ای را دارد ( الان که دارم این مطلب را می نویسم او جایزه گلدن گلاب را دریافت کرده است ). جیاماتی به خوبی توانسته قالب شخصیت بارنی را به تصویر بکشد و در 1 ساعت ابتدایی، تماشاگر را از خود بیزار کند اما بعد از گذشت 1 ساعت از فیلم کاری کند تماشاگر دلسوزی را به نفرت از بارنی ترجیح دهد. بازی داستین هافمن در نقش پدر بارنی که یک پلیس بازنشسته است گیرا و دوست داشتنی از آب درآمده. البته متاسفانه حضور هافمن در این فیلم چندان طولانی نیست اما ذکر این نکته خالی از لطف نیست که وی به همراه پسر واقعی اش ، جک هافمن ، در این فیلم بازی می کند که تقابل پدر و پسر می تواند برای تماشاگر جذابیت داشته باشد.

من بعد از دیدن فیلم سبک بارنی با دوستی که کتاب را خوانده بود ( البته نه در ایران! ) تماس برقرار کردم تا ببینم فرق کتاب با فیلم را در چه چیزی دیده ، او به من گفت که فیلم مثل همیشه بعضی جزییات را حذف کرده و البته بعضی قسمتهای کتاب را هم به کل تغییر داده است!. البته نباید از این قضیه گذشت که سبک بارنی آشفتگی هایی هم در پرداخت شخصیت هایش داشته اما با اینحال ما با فیلمی طرف هستیم که بازیگرانش عالی هستند و شخصیتی را داریم که به راحتی ما را یاد بدبختی هایمان می اندازد و به ما ثابت می کند که ما هم می توانیم در عروسی مان عاشق یکی از مهمانهای عروسی شویم و آن دختر هم عشق ابدی زندگیمان باشد!

منتقد : میثم کریمی

سبک بارنی : Barney’s Version