بازیگران زن مشهوری که فقط به خاطر ظاهرشان بعضی نقش‌ها را از دست دادند + تصاویر

در هالیوود، ظاهر بازیگران همیشه یکی از عوامل مهم در انتخاب نقش بوده؛ اما این معیار گاهی به شکلی عجیب و حتی ناعادلانه عمل کرده است. جالب اینکه بعضی از مشهورترین بازیگران زن سینما، با وجود محبوبیت، استعداد و چهره‌ی شناخته‌شده‌شان، در مقاطعی فقط به دلیل «زیادی زیبا بودن»، «پیر به نظر رسیدن»، «چاق بودن» یا حتی «بیش از حد عاقل به نظر رسیدن» برای برخی نقش‌ها رد شده‌اند.

این اتفاق‌ها فقط بخشی از واقعیت پشت‌پرده‌ی کارخانه رؤیاسازی هالیوود را نشان می‌دهد؛ جایی که استانداردهای ظاهری گاهی از توانایی بازیگری هم مهم‌تر تلقی می‌شوند. در ادامه، نگاهی داریم به چند بازیگر زن مشهور که به دلایل ظاهری، نزدیک بود نقش‌های مهمی را از دست بدهند یا واقعاً از بعضی پروژه‌ها کنار گذاشته شدند.

کیت بکینسیل؛ وقتی برای یک نقش «به اندازه کافی زیبا» نبود

کیت بکینسیل سال‌هاست که به عنوان یکی از چهره‌های جذاب سینمای هالیوود شناخته می‌شود و بارها در نقش زنانی کاریزماتیک و زیبارو ظاهر شده است. به همین دلیل، شاید عجیب به نظر برسد که او زمانی به دلیل کافی نبودن جذابیت ظاهری‌اش برای یک نقش، زیر سؤال رفته باشد.

بکینسیل در مصاحبه‌ای گفته بود که مایکل بی، کارگردان فیلم «پرل هاربر»، اعتقاد داشت او برای نقش پرستار «اولین اِولین جانسون» آن‌طور که باید و شاید «جذاب» نیست. با این حال، او در نهایت این نقش را به دست آورد؛ هرچند ظاهراً برای رسیدن به استاندارد مورد نظر سازندگان، مجبور شد رژیم سختی بگیرد و تمرینات ورزشی سنگینی انجام دهد.

این ماجرا یکی از نمونه‌های واضح فشارهای ظاهری در هالیوود است؛ فشاری که حتی بازیگری مثل کیت بکینسیل هم از آن در امان نبوده است.

کیرا نایتلی؛ «زیادی زیبا» برای نقش الیزابت بنت

کیرا نایتلی امروز یکی از چهره‌های ماندگار سینماست و بازی‌اش در «غرور و تعصب» هنوز هم یکی از محبوب‌ترین اقتباس‌های سینمایی از رمان جین آستن به حساب می‌آید. اما جالب است بدانید که او در آستانه‌ی از دست دادن همین نقش بود.

نایتلی بعدها فاش کرد جو رایت، کارگردان فیلم، در ابتدا او را برای نقش الیزابت بنت مناسب نمی‌دانست، چون تصور می‌کرد نایتلی «بیش از حد زیبا» است و این ویژگی با تصویری که او از شخصیت در ذهن داشت، همخوانی ندارد. اما پس از ملاقات حضوری، نظر رایت تغییر کرد و به این نتیجه رسید که نایتلی می‌تواند همان انرژی و شخصیت مورد نیاز نقش را به تصویر بکشد.

اِما تامپسون؛ بازیگری که برای نقش عاشقانه «پیر» تلقی شد

اِما تامپسون بارها درباره‌ی تجربه‌ی سن‌گرایی در هالیوود صحبت کرده است؛ مشکلی که بسیاری از بازیگران زن، به‌ویژه با بالا رفتن سن، با آن مواجه می‌شوند. یکی از مثال‌های معروف، تجربه‌ی او در فیلم «عقل و احساس» است.

تامپسون گفته بود که برای بازی در نقش مقابل هیو گرانت، به او گفته بودند که برای چنین نقشی «بیش از حد پیر» است. این در حالی بود که او فقط یک سال از گرانت بزرگ‌تر بود. همین مقایسه به‌خوبی نشان می‌دهد که استانداردهای سنی برای زنان و مردان در سینما همیشه یکسان نبوده است.

با وجود این نگاه تبعیض‌آمیز، تامپسون توانست نقش را به دست بیاورد و یکی از بهترین بازی‌های کارنامه‌اش را ارائه دهد؛ اجرایی که هنوز هم از نقاط قوت اصلی فیلم به شمار می‌رود.

آماندا سیفرید؛ وقتی حتی اندام باریک هم کافی نیست

آماندا سیفرید همیشه به عنوان بازیگری با چهره‌ای معصوم و اندامی کاملاً متناسب شناخته شده، اما او هم از فشارهای مربوط به تصویر بدن در هالیوود در امان نمانده است. سیفرید گفته بود که به خاطر «چاق بودن» بعضی نقش‌ها را از دست داده؛ ادعایی که برای بسیاری از مخاطبان عجیب به نظر می‌رسد.

او حتی اشاره کرده بود که برای حضور در فیلم محبوب «ماما میا!» مجبور شده تمرینات بدنی شدیدی انجام دهد تا از نظر سازندگان به فرم ایده‌آل برسد. این موضوع، بار دیگر استانداردهای گاه غیرواقع‌بینانه‌ی صنعت سرگرمی را پررنگ می‌کند؛ استانداردهایی که حتی برای بازیگرانی با ظاهر کاملاً متعارف هم می‌توانند محدودکننده باشند.

ایمی شومر؛ فشار مستقیم برای کاهش وزن

ایمی شومر یکی از معدود بازیگرانی است که بدون تعارف، درباره‌ی فشارهای بدنی هالیوود صحبت کرده است. او گفته بود پیش از شروع پروژه‌ی «فاجعه» یا Trainwreck، به شکل مستقیم به او هشدار داده بودند که اگر وزنش را پایین نیاورد، احتمالاً نقش را از دست خواهد داد.

به گفته‌ی شومر، به او گفته شده بود وزن بازیگران زن در هالیوود نباید از حد مشخصی بیشتر باشد، چون در غیر این صورت، از نظر مدیران پروژه برای مخاطب «قابل‌قبول» نخواهد بود. او در نهایت چند کیلو وزن کم کرد، اما بعدتر از این تجربه به عنوان یکی از نمونه‌های آشکار فشارهای ناسالم صنعت سینما یاد کرد.

اهمیت این روایت در آن است که نشان می‌دهد مشکل فقط به بازیگران تازه‌کار محدود نمی‌شود؛ حتی چهره‌های شناخته‌شده هم برای حفظ موقعیت‌شان با چنین انتظاراتی مواجه می‌شوند.

مریل استریپ؛ کلیشه‌ای که بعد از ۴۰ سالگی شروع شد

مریل استریپ، یکی از تحسین‌شده‌ترین بازیگران تاریخ سینما، هم از قضاوت‌های ظاهری و سنی در امان نمانده است. او گفته بود بعد از ورود به دهه‌ی ۴۰ زندگی‌اش، تصور می‌کرد دوران حرفه‌ای‌اش رو به پایان است، چون پیشنهادهایی که دریافت می‌کرد به شکل عجیبی محدود شده بودند.

استریپ در مقطعی گفته بود که در عرض یک سال، سه بار پیاپی برای نقش جادوگر در پروژه‌های مختلف به او پیشنهاد شده بود؛ انگار هالیوود برای زنان بالای ۴۰ سال، تنها چند قالب تکراری در نظر می‌گیرد. او اما این کلیشه را شکست و با انتخاب‌های هوشمندانه، ثابت کرد سن نمی‌تواند مانعی برای درخشش یک بازیگر بزرگ باشد.

البته نکته‌ی جالب اینجاست که استریپ بعدها واقعاً نقش یک جادوگر را هم بازی کرد، اما زمانی که خودش انتخاب کرده بود، نه وقتی که صنعت سینما می‌خواست او را در یک قالب مشخص زندانی کند.

اولیویا وایلد؛ «بیش از حد عاقل» یا فقط «بیش از حد پیر»؟

اولیویا وایلد در ۲۸ سالگی برای بازی در «گرگ وال استریت» تست داد، اما این نقش را به دست نیاورد. توضیح اولیه‌ای که به او داده شد، عجیب‌تر از آن بود که بتوان به‌راحتی پذیرفتش: گفته بودند چهره‌ی او برای نقش مورد نظر «بیش از حد عاقل» است.

اما وایلد بعدها متوجه شد واقعیت ماجرا چیز دیگری بوده است و سازندگان در اصل او را برای این نقش «بیش از حد پیر» می‌دانستند. این در حالی بود که او در آن زمان فقط ۲۸ سال داشت. در نهایت، این نقش به مارگو رابی رسید که چند سال از وایلد کوچک‌تر بود.

این اتفاق یکی دیگر از مثال‌های روشن درباره‌ی نگاه سخت‌گیرانه و گاهی نامنصفانه‌ی هالیوود به سن بازیگران زن است؛ نگاهی که می‌تواند حتی در اواخر دهه‌ی ۲۰ زندگی هم یک بازیگر را «پیر» تلقی کند.