
این حرکت زیبا و انسان دوستانه روی پرلمن به حدی تحسین برانگیز بود که امکان نداشت بتوانیم لوح زرین این هفته را به او تقدیم نکنیم. امیدواریم که سینماگران داخلی هم روزی به خودشان بیایند و بجای سرمایه گذاری های متعدد و اندوختن ثروت، یکی دو ساعت در ماه ( می دانیم که در هفته نمی آیند! ) وقتشان را به جامعه و مردمی اختصاص دهند که جایگاهشان را مدیون آنها هستند.

خانم بیگی در مصاحبه ای که با روزنامه تماشا انجام داده اند ( لینک جوابیه این مصاحبه را می توانید در اینجا ببینید ) بطور خلاصه اعلام کرده اند « از اینکه نامشان در کنار بازیگران سطحی و ضعیفی چون مهدی ماهانی، تینا آخوندتبار، سارا منجزی و شبنم درویش به عنوان چهره های نوظهور تلویزیون و سینمای ایران منتشر شده ناراحت شده اند چراکه خود را در سطح بسیار بالاتری از این افراد می بیند و در ضمن با عمل جراحی و چشم سبز و پارتی به سینماها نیامده! »
برای خانم بیگی که ظاهراً خیلی هم عصبانی هم هستند باید عنوان کنیم که حضور در تمرین گروه های تئاتر یا قرار گرفتن در کنار بازیگرانی نظیر هدیه تهرانی و حامد بهداد، پیشرفتی برای بازیگر محسوب نمی شود و این هنر بازیگری و خلاقیت انتخاب نقش هست که ماندگاری یک بازیگر را در سینما تضمین می کند. مطمئناً شما هرگز در آینده نخواهید گفت که هنر من بازی در کنار حامد بهداد بوده ( هرچند که حضور این خانم در فیلم « هفت دقیقه تا پائیز » چندان هم قابل اعتنا نبوده! ) پس بهتر هست کمی خونسردی خودتان را حفظ کنید و مهمتر از همه اینکه اخلاق حرفه ای را هم رعایت کنید.
شخصا پیش از این در هیچ صنعت سینمایی به خاطر ندارم که اظهارات اینچنین عجیب و غریب از از طرف یک بازیگر رسانه ای شده باشد! به عنوان مثال شما در صنعت سینمای هالیوود هرگز نمی توانید سینماگری را پیدا کنید که به رسانه ها بگوید من از دیگری بهتر هستم و صورتم هم بوتاکس ندارد! این یک حرکت کاملا غیرحرفه ای و خارج از ادب هست و متاسفانه باید خدمت خانم بیگی عرض کنم که اینبار چهره مهربان و پخته ای از خودتان نشان ندادید, امیدواریم در آینده روزهای بهتری را در سینمای ایران ببینیم که دیگر خبری از مقایسه بازیگران با بوتاکس، عمل کردن بینی و ورود به سینما با پارتی نباشد!
ذره بین










